Gravity’s Rainbow in Larisa

http://twitter.com/annabooklover

NEIL GAIMAN – American Gods

 Οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν. Αυτό φαίνεται να είναι το νόημα του βιβλίου με μια γραμμή. Ακόμη κι αυτοί που δεν πιστεύουν στους παλιούς θεούς πια, στον Άνουβι και την Κάλι, το Πάνα και το Χριστό, πιστεύουν σε καινούριους που έχουν παράξενα ονόματα αλλά όχι λιγότερους ακόλουθους: η Θεά Τηλεόραση είναι μια δυνατή θεά, ο Θεός Ίντερνετ ανεβαίνει πολύ τα τελευταία χρόνια, ο Θεός Αυτοκίνητο τα πάει επίσης πολύ καλά τον τελευταίο αιώνα.

Σ’ αυτό το βιβλίο λοιπόν βλέπουμε την ιστορία ενός ήρωα με το όνομα Σκιά. Ο Shadow γίνεται αμέσως συμπαθής με αυτό τον τρόπο που συμπαθούμε όλους τους χτυπημένους ανθρώπους, αλλά και τους ανθρώπους που φαίνονται να έχουν μια εσωτερική ηρεμία. Λίγες μέρες πριν βγει απ’τη φυλακή διαβάζει τις ιστορίες του Ηρόδοτου και κάνει σχέδια για τα πράγματα που θα κάνει με τη γυναίκα του. Ο διευθυντής της φυλακής τον φωνάζει και του λέει κάτι που είναι χαρακτηριστικό: «Δε σε καταλαβαίνω Shadow, είσαι 32 και φέρεσαι σαν να είσαι 50…» Ίσως επειδή τον περιμένει μια γυναίκα πίσω και μια δουλειά κι ένας καλό φίλος.

Αυτή είναι η εισαγωγή. Ξαφνικά όμως τα κακά νέα αρχίζουν: (Και δεν αποκαλύπτω τίποτε, αυτά τα λέει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) η γυναίκα του σκοτώνεται και ο κόσμος καταρρέει. Ξεκινάει για την κηδεία και στο δρόμο τον πλευρίζει ένας παράξενος τύπος. Ένας τύπος με το όνομα Τετάρτη που του προσφέρει δουλειά κι ένα σωρό άλλα. Και αυτή είναι μόνο η πρώτη από τις παράξενες συναντήσεις. Από κει και πέρα και από τη στιγμή που δέχεται τη δουλειά ο Shadow, συναντάει όλο και πιο παράξενους ανθρώπους, με περίεργα ονόματα, που έχεις συνέχεια την αίσθηση ότι σημαίνουν κάτι άλλο, ονόματα που κάτι μου θύμιζαν, αρχαίες θεότητες και ήρωες.

Ο Γκέιμαν στήνει ένα τσίρκο με ήρωες θεούς, θεότητες και μορφές από πολύ παλιά από πολλές κουλτούρες. Υποτίθεται ότι επίκειται ένας πόλεμος με τους καινούριους θεούς γιατί οι άνθρωποι ξέχασαν πια τους παλιούς και δεν προσεύχονται σ’αυτούς ούτε κάνουν θυσίες, ούτε ανάβουν κεράκια. Θέλει μ αυτό τον τρόπο να μιλήσει για τις ιστορίες που κουβαλούν μαζί τους οι μετανάστες από την πατρίδα τους, για τον προβληματισμό του αν ταξιδεύουν και οι δοξασίες, οι μπαμπούλες, τα ξωτικά στην καινούρια ήπειρο. Για τον αν χωράνε οι  θεοί, ο Θεός στο σύγχρονο τρόπο ζωής ή αν έχει το εξής: “Language is a virus, religion is an operating system and prayers are just so much fucking spam”…όπως λέει ένας από τους νέους θεούς αυτός της ευρυζωνικότητας νομίζω.

Γενικά το βιβλίο είναι ένα μπεστ σελλερ με την Αμερικάνικη έννοια του όρου: διαβαστερό, γρήγορο, δε θες να το αφήσεις πριν μάθεις τι έγινε παρακάτω. Και έχει και επιπλέον το πλεονέκτημα να έχει πολύ χιούμορ, πολλά λογοπαίγνια, πολλές αναφορές σε παλιές ιστορίες. Οι φανς του Γκέιμαν έχουν στήσει ολόκληρες ιστοσελίδες με τις αναφορές σε όλες τις θέοτητες που αναφέρονται στο βιβλίο για να μην κουραζόμαστε κι εμείς οι άσχετοι να ψάχνουμε. Αλλά όπως λέει κι ένας άλλος αναγνώστης και βασικές γνώσεις ετυμολογίας να έχεις μπορείς να τα καταφέρεις, δεν χάνεις τον ειρμό του βιβλίου. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν οι πολλές αιματηρές ιστορίες από παλιές θρησκείες αλλά ίσως είναι εκεί για να ικανοποιήσουν τους οπαδούς αυτού του στυλ κάτι μεταξύ τρόμου και fantasy . Βέβαια έχουν και το υπονοούμενο ότι οι θρησκείες είναι πάντα αιματηρές, εξ’ορισμού.

Επίσης ο Γκέιμαν αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για την Αμερική και την έλλειψη θρησκευτικότητας, την έλλειψη αρχαίων ιστοριών που ενώνουν ένα λαό όπως πιστεύει. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος που γράφει αυτή την κριτική φαίνεται να διαφωνεί με το ότι η Αμερική είναι κακό μέρος για τους θεούς. Νομίζω όμως ότι το εύρημα του συγγραφέα του να μιλάει μέσα από την τηλεόραση είναι μια ευθεία αναφορά στις εκατοντάδες «τηλεοπτικές» θρησκείες και στους κάθε είδους πάστορες, ραβίνους που προσφέρουν τη σωτηρία με αντάλλαγμα μια μικρή συνδρομή σε δολάρια.

Ξεκινώντας να γράψω δεν ήμουν σίγουρη αν η όλη άποψη θα ήταν θετική ή όχι. Αλλά τώρα καθώς το θυμάμαι μου έρχονται στο νου τα διάφορα ευρήματα και οι ιστορίες μέσα στις ιστορίες που τις βρήκα εξαιρετικά έξυπνες. Η θεά Media ας πούμε που κάποιος την μπερδεύει με την αρχαία Μήδεια κι ένας άλλος του ξεκαθαρίζει: Different person, same result. Ή μια φοβερή αναφορά στους Έλληνες από ένα συγκρατούμενο του Shadow: “Είχα μια ελληνίδα γκόμενα, κάποτε. Δε θα πιστέψεις τα σκατά που έτρωγαν οι δικοί της. Ρύζι τυλιγμένο σε φύλλα και τέτοια».

 Πάντως καλό ήταν που διάβασα κι αυτό το βιβλίο του Γκέιμαν. Τώρα νομίζω έκλεισα μαζί του. Στο Bad Omens που συνέγραψε με τον Pratchett προσπαθούσα να καταλάβω ποια κομμάτια ήταν δικά του και φαίνεται ότι ήταν τα περισσότερο μεταφυσικά. Το παιδικό του βιβλίο που έχω διαβάσει (The day I swapped my dad for two goldfish)είναι πολύ καλό ίσως επειδή είναι  πιο σύντομο και δεν προλαβαίνει να φλυαρήσει. Έχει κι αυτό κάτι το σκοτεινό και το απειλητικό που κάνει τα παιδιά να το κοιτάζουν περίεργα στην αρχή αλλά έχει επίσης μερικά τα πολύ εύστοχα σχόλια για τις σχέσεις οικογένειας και παιδιών και μερικούς διαλόγους πολύ αληθινούς. Αυτό είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό του: να καταφέρνει να αποδίδει πιστά τον τρόπο που μιλάνε διαφορετικές ηλικίες και ομάδες ανθρώπων.

 Α, ναι ξέχασα και το άλλο βιβλίο του που ήταν το πρώτο δικό του που διάβασα και μου είχε αρέσει πολύ: Το Coraline. Κι εκείνο εφηβικό, σκοτεινό, με κάθαρση στο τέλος με πολύ καλούς διαλόγους. Η ταινία επίσης μου φάνηκε πολύ καλή απόδοση του κειμένου. Μας έχει αρέσει οικογενειακώς πάρα πολύ. Η δε σκηνή που η μαμά γράφει στην κουζίνα στο λαπτοπ, ο μπαμπάς στο γραφεί του στο μεγάλο πισί και η κόρη που βαριέται μου φάνηκε οδυνηρά  γνωστή.

 Το βιβλίο American Gods έχει βγει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ. Στην ιστοσελίδα τους λένε ότι έχει εξαντληθεί αλλά σίγουρα θα το βρείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο, για παράδειγμα το 9 Ρίχτερ, του Μάριου, είμαι σίγουρη ότι το έχει.

Συνοψίζοντας, και επιστρέφοντας στο βιβλίο του Γκέιμαν, ίσως κάποιοι να διατείνονται ότι οι θεοί πέθαναν, ή ότι υπάρχει αναβίωση του θρησκευτικού αισθήματος λόγω της κρίσης. Εγώ νομίζω ότι είναι εδώ ανάμεσα μας. Καθώς περπατούσα στην πόλη προχθές με προσπέρασε μια κοπέλα. Ήταν καστανή και μικροκαμωμένη, με φοβερό νεύρο και φορούσε ένα κολλητό φόρεμα που διέγραφε τα τορνευτά στήθη και οπίσθια. Φορούσε κι ένα τεράστιο μαντήλι γιατί μ’αυτές τις καταιγίδες μας έχει τσακίσει τα νεύρα φέτος ο καιρός, και αυτά τα πέδιλα που είναι πολύ της μόδας, gladiator νομίζω τα λένε, θυμίζουν αρχαίο παπούτσι. Περπατούσε λοιπόν η κοπέλα κι εγώ σκεφτόμουν ποιοι να είναι οι πιστοί αυτής της Θεάς, πώς να τη λένε και τι να θυσιάζουν στα πόδια της άραγε; Λουλούδια; Κρασί; Αρώματα; Δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα μάλλον…

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – Λάθος Οδηγίες

Συνήθως γράφω για ένα βιβλίο λίγο μετά αφού το έχω τελειώσει. Μια δυο μέρες μετά μερικές φορές ακόμη και μερικά λεπτά αφού έχω διαβάσει την τελευταία γραμμή. Αυτό το βιβλίο το διάβασα όμως στη μέση της διοργάνωσης του 4^ου συνεδρίου bookcrossing  και δεν προλάβαινα όχι να γράψω ποστ αλλά ούτε και να το σκεφτώ καλά καλά. Ήξερα ωστόσο ότι η σχέση μας δεν είχε τελειώσει, το άφηνα λίγο στην άκρη και μετά θα ξαναγύρναγα σ’αυτό ίσως και με μια μικρή ενοχή…

Επίσης, συνήθως δε διαβάζω διηγήματα. Ξέρω, ξέρω, η μικρή φόρμα και μπλα μπλα μπλα, μεγάλοι μάστορες, μπλά μπλα, πρώτες δουλειές, μπλα, μπλα, μπλα. Προτιμώ τα μυθιστορήματα όμως, τι να κάνουμε, γούστα είναι αυτά. Ειδικά όταν είναι καλογραμμένα τα διηγήματα εκνευρίζομαι πάρα πολύ γιατί εγώ θέλω να μάθω τη συνέχεια, τι απέγιναν οι ήρωες και λοιπά και λοιπά.

Τρίτον το βιβλίο έχει χάλια εξώφυλλο. Sorry guys, πάλι προσωπικά γούστα είναι αυτά αλλά με αποσυντονίζει βρε παιδί μου. Αυτό το μηχανικό χέρι που γράφει σε μια παράξενη γραφή καθόλου δε με προϊδέασε για το περιεχόμενο. Ειλικρινά δεν θα το είχα διαβάσει αν δεν ήταν του Αλέκου Παπαδόπουλου, του οποίου το πρώτο διήγημα που διάβασα, το Καύσιμο της Κόλασης, με ενθουσίασε τόσο πολύ που με οδήγησε σε ακατανόμαστες πράξεις, καθόλου ταιριαστές με την κοινωνική μου θέση : )  (joking again). 

Αυτά με τις εξωτερικές συνθήκες. Το βιβλίο αυτό καθ’αυτό μ’αρεσε όμως, παρόλες τις προηγούμενες καταστάσεις. Τα διηγήματα είναι απροσδόκητα και αυτό που μ αρέσει πιο πολύ είναι ότι ο συγγραφέας καταφέρνει να μπει στην ψυχολογία αυτού που περιγράφει είτε είναι ένας δημοσιογράφος μπλόγκερ είτε ένα τρελλό μπουκρόσι. Νομίζουμε καμιά φορά ότι οι συγγραφείς έχουν ζήσει πολλές περιπέτειες κι έχουν περάσει από τα χίλια κύματα για να γράψουν αυτά που διαβάζουμε. Ίσως να συμβαίνει κι αυτό. Αλλά μπορεί να συμβαίνει ότι ο συγγραφέας έχει ζωηρή φαντασία, και πιθανόν απλώς να παίρνει το ερέθισμα από την πραγματικότητα και να το πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.

Αγαπημένο μου από τη συλλογή το διήγημα “Ανέπαφες Αξίες” που περιγράφει την άφιξη μιας ομάδας εξωγήινων στον Άρη. Οι γήινοι τους βλέπουν τους στέλνουν μηνύματα φιλίας και συναδέλφωσης αλλά οι εξωγήινοι δεν απαντάνε. Οι γήινοι ξαναματάστέλνουν μήνυμα (μάλλον ένα από το πακέτο των χιλίων SMS) και οι εξωγήινοι το χαβά τους. Και μετά ξαφνικά φεύγουν και οι γήινοι αισθάνονται σαν γκόμενα που έχει βαφτεί, έχει χτενιστεί, έχει βάλει το καινούριο πανάκριβο τισέρτ,  πάει στο μπαρ και ξαφνικά κανένας δεν της δίνει σημασία! Μα τι έγινε εδώ τώρα; Όχι, τι έγινε εδώ τώρα;

Αλλά και τα υπόλοιπα διηγήματα, τα χαρακτηρίζει το χιούμορ και η ευστοχία. Μιλάει για θέματα που μας απασχολούν σήμερα αλλά τα βλέπει σε ένα μελλοντικό κόσμο, όπου η καλλιέργεια μεταλλαγμένων είναι μονόδρομος, τα ρομπότ (νέου τύπου) επικοινωνούν μεταξύ τους και ίσως έχουν και ψυχή, η ιατρική όπως την ξέρουμε σήμερα, μπορεί είναι η απατεωνιά του αύριο.

Τώρα που το ξανακοιτάζω και θυμάμαι μερικά κομμάτια βρίσκω συνέχεια φράσεις και φάσεις που μου αρέσουν. Έχω και ένα κομμάτι αφιερωμένο στους περισσότερους συναδέλφους μου:

«Με τους ανθρώπους είμαι βέβαιη, νιώθω μια σιγουριά. Ό,τι και να συμβεί, γνωρίζω πως στο τέλος θα τα θαλασσώσουν. Έχει βέβαια μια αγωνία, ένα άγχος, αφού ποτέ δεν ξέρεις πως θα τα καταφέρουν ακριβώς, τι έμπνευση θα έχουν που θα φέρει τα όρθια κάτω και τα καλά στον πάτο…Βεβαιότητα και σασπένς μαζί – τι άλλο να ζητήσει κανείς;» (από το διήγημα «Απασφάλιση»)

Και μια και το βιβλίο είναι δώρο και η καλοσύνη των ξένων πρέπει να επιστρέφεται στο σύμπαν, το κάνουμε bookring (αλυσίδα ανάγνωσης βιβλίου όπου το βιβλίο ταξιδεύει ταχυδρομικά ή χέρι με χέρι από αναγνώστη σε αναγνώστη και τελικά επιστρέφει (;) σε αυτόν που το ξεκίνησε) σε όσους ενδιαφέρονται. Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή εδώ.

URSULA LE GUIN – The Earthsea Quartet

 Πριν λίγο καιρό διάβασα με παρότρυνση κάποιων καινούριων φίλων και κάποιων σχολιογράφων του μπλογκ, το πρώτο μέρος της τετραλογίας της Γεωθάλασσας. Μετά κόλλησα και βρήκα και τα υπόλοιπα βιβλία, σε μια ενιαία έκδοση του Penguin και μόλις πριν λίγο τα τελείωσα. Οι εντυπώσεις μου παραμένουν εξαιρετικές όπως και στο πρώτο βιβλίο. 

Το πρώτο βιβλίο ξεκινούσε με την ιστορία ενός νεαρού παιδιού, χαρισματικού μάγου που περνώντας μέσα από πολλές περιπέτειες ουσιαστικά ενηλικιώνεται και βρίσκει το δρόμο του. Αρχίζοντας το δεύτερο βιβλίο ξαφνιάστηκα γιατί περίμενα ότι θα συνέχιζε από κει που σταμάτησε. Ο νεαρός Γκεντ όμως δε φαινόταν πουθενά. Αντί γι αυτόν μια μικρή κοπέλα, προετοιμάζεται να γίνει ιέρεια μιας άγριας θρησκείας (όπως οι περισσότερες θρησκείες μάλλον). Η κοπέλα πρέπει να ξεχάσει εντελώς την οικογένεια της, την πατρίδα της, ό,τι ήξερε μέχρι τότε (μέχρι τα 6 της δηλαδή) να απογυμνωθεί εντελώς από τον εαυτό της και να γίνει «αγνή» και «άσπιλη» υπηρέτρια κάποιων σκοτεινών δυνάμεων. Ζει απομονωμένη κάπου στην έρημο μαζί με άλλες ιέρειες κατώτερες της υποτίθεται που όμως τη χειραγωγούν. Ζει κοντά σε ένα λαβύρινθο τον οποίο μαθαίνει σιγά σιγά. Δεν έχει συναντήσει ποτέ κάποιον άντρα, εκτός από τους ευνούχους υπηρέτες. Κάπου εκεί όμως, γνωρίζει ένα νεαρό εισβολέα, που καταφέρνει να εισχωρήσει στο άδυτο των αδύτων, γκρεμίζοντας έτσι όλες τις βεβαιότητες της μικρής για τους θεούς που υπηρετεί και την παντοδυναμία τους. Κι από τη στιγμή που οι θεοί δεν είναι παντοδύναμοι, η αμφιβολία αρχίζει να την ξυπνάει, να της δείχνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ο νεαρός εισβολέας που δεν είναι ούτε κλέφτης, ούτε απατεώνας, έχει τις δικές του δυνάμεις, και θα καταφέρει να την πείσει να το σκάσει. Αυτός είναι ο Γκεντ του πρώτου βιβλίου και η Τέναρ μαζί του θα εκπληρώσει την μοίρα της που ήταν διαφορετική από εκείνη που της είχαν πει.

Καθώς γράφω καταλαβαίνω ότι έχω πει ήδη πολλά για την πλοκή και κάποιοι φίλοι θα δυσαρεστηθούν πάλι και θα μου λένε ότι τους το χαλάω. Εντάξει δε λέω άλλα, μόνο ότι στο τρίτο και τέταρτο βιβλίο βρίσκουμε τον Γκεντ σε νέες πιο ώριμες περιπέτειες.

Ειδικά το τέταρτο που γράφτηκε σχεδόν 20 χρόνια μετά το πρώτο οι ήρωες έχουν μεγαλώσει, είναι αρκετά διαφορετικό, πιο φιλοσοφικό θα έλεγα με πολλούς προβληματισμούς σχετικά με τα δυο φύλα και τη δύναμη τους. Αλλά και τη διαφθορά της εξουσίας, την εκμετάλλευση ενός ταλέντου για καλό ή κακό σκοπό για την αλλαγή στην κοινωνία που έρχεται με τα χρόνια.

Τα βιβλία μιλάνε για ένα κόσμο παλιό, ένα κόσμο χωρίς μηχανές, που τα πλοία πλέουν με τη δύναμη του αέρα ή τη μαγεία. Οι αποστάσεις μετριούνται ανάλογα με το πόσο θέλεις να τις διανύσεις με τα πόδια και οι άνθρωποι είναι γενικά σχηματικοί, καλοί ή κακοί. Οι βασιλιάδες βασιλεύουν, οι μάγοι μαγεύουν και βοηθάνε τους ανθρώπους, οι μάγισσες είναι κατώτερες απ’τους μάγους αλλά ξέρουν να θεραπεύουν, οι γυναίκες είναι εκεί για να δίνουν ζωή και να περιμένουν. Δεν υπάρχουν μεγαλειώδεις μάχες, ούτε αμύθητα πλούτη, ούτε διονυσιακά γλέντια. Μια ζωή αρκετά απλή και τόσο περίπλοκη. Οι άνθρωποι κι εκεί υποκύπτουν στις αδυναμίες τους και εξαρτώνται από ουσίες, ή χρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να βλάψουν. Οι γνώστες είναι κι εκεί πολλές φορές αλαζόνες και δεν ακούν τους συνανθρώπους τους, ζουν ξεκομμένοι και ασκούνται σε μάταιες αναζητήσεις.

Η δύναμη των βιβλίων είναι σίγουρα το ωραίο γράψιμο και οι παραβολές τους. Έχουν χαρακτηριστεί λογοτεχνία για νέους και έχουν βραβευτεί ως τέτοια, ίσως λόγω της απλότητας και του συμβολισμού τους. Αυτό φυσικά δεν αφαιρεί από τη γοητεία τους.

Όσο διάβαζα αυτό το βιβλίο – είναι κι ένα μικρό τούβλο και το διάβαζα καιρό – τραβούσα την προσοχή. Θες η εικονογράφηση στο εξώφυλλο, θες το παράξενο όνομα της συγγραφέα, όλο και κάποιος θα με ρωτούσε γι αυτό. Όταν άρχιζα να εξιστορώ όλοι έμεναν μ΄ανοιχτό το στόμα και ήθελαν να μάθουν τη συνέχεια. Σας βεβαιώνω πως αν αρχίσετε να το διαβάζετε θα νιώσετε κι εσείς το ίδιο!

Η σημασία των ονομάτων

Τα ονόματα είναι μαγικά. Τα παιδιά το ξέρουν αυτό από την αρχή,  γι αυτό όταν τα ρωτάς «πως σε λένε» δεν απαντάνε αμέσως, περιμένουν  λίγο μέχρι να σε εμπιστευτούν και να μπορέσουν να σου πουν το όνομα τους. Στη μυθολογία της Ursula Le Guin τα ονόματα, τα αληθινά ονόματα των πραγμάτων είναι και η δύναμη τους. Δεν τα λες έτσι για ψύλλου πήδημα. Αυτός που ξέρει τα ονόματα έχει δύναμη πάνω στους κατόχους τους, μπορεί να τους καλέσει κοντά του είτε αυτοί είναι ένα κουνέλι του αγρού είτε μια αστραπή είτε μια γερασμένη μάγισσα που έχει χάσει τις δυνάμεις της.

Αλλά και στα παραμύθια αν κοιτάξουμε αρκεί να θυμηθούμε τον Ρουμπελστίκιν και το μαγικό του όνομα του οποίου η γνώση είναι η δύναμη που απελευθερώνει την πριγκίπισσα από τα μάγια και θα καταλάβουμε τη σημασία των ονομάτων.

Ο Shakespeare βέβαια ίσως έχει άλλη γνώμη μια που λέει το τριαντάφυλλο είναι τριαντάφυλλο όπως κι αν το πεις, αλλά μάλλον στην εποχή του δεν ήξεραν από μάρκετιν.Στη ζωή όπως την έχουμε φτιάξει τώρα, τα ονόματα εξακολουθούν να έχουν τη σημασία τους, και το συμβολισμό τους. Έχουν άραγε σχέση τα ονόματα που μας έδωσαν με το χαρακτήρα μας με αυτό που είμαστε; Κι αν όχι τότε γιατί οι γυναίκες προτιμούν το Λίτσα απ’το Ευαγγελία και οι άντρες το Μάκης απ’το Πρόδρομος; Και είναι καλό να σε λένε Σάκη; Πώς να τον λένε άραγε το Σάκη τώρα που το σκέφτομαι; Δεν το έχω δει πουθενά γραμμένο. Αν τον λένε Θανάση πάντως καταλαβαίνω γιατί δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα με τέτοιο όνομα, βαρύ, που έχει μέσα το συστατικό Θάνατος, ακόμη κι αν στην ουσία λέει το αντίθετο. Μια φίλη κάποτε προωθούσε στην Αμερική ένα μουσικό έργο με το όνομα: «The dance of the dead roses” και της είχαν πει ότι καλό θα ήταν να το αλλάξει γιατί κανείς στην Αμερική δε θα αγόραζε κάτι με τέτοιο θανατικό όνομα.  Εδώ πάλι έχουμε άλλα κολλήματα και δε θα πηγαίναμε να δούμε μια ταινία με το όνομα «Ο αναγνώστης» (The reader) κι έτσι το αλλάξαμε και το κάναμε «Σφραγισμένα Χείλη»…

Τη σημασία των ψευδώνυμων εδώ στο νετ την ξέρουμε καλά και στην αρχή η «ανωνυμία» μας ήταν ένα παιχνίδι, ένας συμβολισμός ακόμη. Σκεφτόμουν πριν  λίγο καιρό πως αλλάζει ο τρόπος που ορίζουμε τον εαυτό μας με τα χρόνια, ανάλογα με το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας. Όταν ήμουν έφηβη με ενοχλούσε απίστευτα να με λένε «η Άννα η φίλη της Ματίνας» ,να με ορίζουν δηλαδή σε σχέση με κάποια άλλη, τώρα βέβαια έχω χαλαρώσει, κρατάω το φίλη που είναι και το πιο σημαντικό. Μετά έγινα φίλη πολλών άλλων ανθρώπων και με περηφάνια κουβαλάω τους τίτλους μου, φίλη της Μαρίας, της Όλγας, της Μαριάννας, της Έλενας.  Έγινα και σύζυγος φυσικά και ο μπαμπάς μου για να με τσιγκλάει με λέει με το επίθετο του άντρα μου ενίοτε, κι εγώ φουντώνω. Κατά βάθος όμως ξέρω ότι του αρέσει που έχω ακόμη το δικό του όνομα. Τώρα που μεγαλώσαμε λοιπόν και ξέρουμε ποιοι είμαστε (λέμε τώρα) δε μας πειράζει να οριζόμαστε σε σχέση με κάποιον άλλα να λέμε στο τηλέφωνο «είμαι η Άννα του Μάκη» ή «η Άννα η μαμά της Αγγελικής» ανάλογα με το σε ποιον απευθυνόμαστε. Πέρσι μάλιστα σε κάποια φάση τηλεφώνησα από το σχολείο σε μια μαθήτρια μας που ήταν άρρωστη στο σπίτι της. Το σηκώνει η μικρή το τηλέφωνο κι εγώ λέω: «Έλα Βασούλα είμαι η Άννα η ……;;;;» ευτυχώς που ήταν οι συνάδελφοι εκεί και με συμπλήρωσαν «η κυρία σου», γιατί εμένα δε μου έβγαινε με τίποτε. Μου πήρε χρόνια λοιπόν αλλά να που είμαι η Άννα, και η annabooklover και ίσως και μερικά άλλα που πάντα ξεκινούν από Α όμως… Τα ονόματα είναι μαγικά.

Βιβλία, twitter και ζωή

Παλιότερα όταν δεν έγραφα σήμαινε ότι δε διάβαζα. Τώρα μπορεί να μη γράφω πολύ συχνά, αλλά διαβάζω αρκετά, σίγουρα ένα βιβλίο τη βδομάδα, μπορεί και περισσότερο. Αλλά δε θέλω πάντα να γράψω γι αυτά που διάβασα… Έπειτα είναι και το άλλο…ενέδωσα τελικά στο μικρό συμπαθητικό Twitter! Τόσο καιρό αντιστεκόμουν γιατί μου φαινόταν πολύ κουραστικό να σου ‘ρχονται μηνύματα κάθε λίγο στο κινητό. Αλλά τελικά δεν είναι απαραίτητο να το συνδέσεις με το κινητό σου… Και αυτή η μικρή φόρμα μου αρέσει πάρα πολύ. Μερικές φορές αυτοί οι 150 χαρακτήρες είναι ό,τι χρειάζεται να πεις για οτιδήποτε.
Όπως ας πούμε για το βιβλίο του Ώστερ Travels from the Scriptorium. Tο διάβασα μέσα σε μια μέρα, άντε δύο, και αν δε μου ανέφερε ο Βασίλης ότι αναφέρεται στα άλλα βιβλία του, ούτε που θα το είχα προσέξει. Και σημειωτέον ότι είμαι φαν του Ώστερ κι έχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του. Από τον Ιούλιο του 95 που τον ανακάλυψα σ’ένα τουριστικό βιβλιοπωλείο στη Ρόδο μέχρι σήμερα έχω διαβάσει πάνω από 10 δικά του βιβλία, λογοτεχνικά και μη. Αλλά αυτό ήταν μια απογοήτευση. Καθώς το διάβαζα και μετά τη βοήθεια του Βασίλη, έλεγα να κρατάω σημειώσεις και μετά να τσεκάρω στα βιβλία τα ονόματα των ηρώων. Δεν το έκανα τελικά, βαρέθηκα. Δε μου άρεσε και πολύ μάλλον. Μετά ξεκίνησα και τα υπόλοιπα της Le Guin και τώρα δε γυρίζω πίσω.
Αυτά τα λίγα λοιπόν. Κρατάμε τις καλές δυνατότητες του Twitter και πετάμε τις άχρηστες. Κρατάμε τις καλές επιπλέον δυνατότητες του υπολογιστή μας και πετάμε αυτές τις μνημοβόρες εφαρμογές που μας βραχυκυκλώνουν. Κρατάμε ένα καλό τηλεφώνημα, δε σβήνουμε τα μηνύματα που μας έκαναν να κλάψουμε και μ’αυτά και μ’εκείνα προχωράμε προς το καλοκαίρι του 09. Με Rene Aubry και Lila Downs. Μεταξύ Αθήνας, Λάρισας και Θεσσαλονίκης.

Και μια ευφάνταστη εφαρμογή της ανακύκλωσης!

LAUREN SLATER -Το κουτί της Ψυχής

Αναρωτιέστε καμιά φορά αν σπουδάσατε το λάθος πράγμα; Αν κάνετε μια δουλειά ενώ θα θέλατε να κάνετε μια άλλη; Αν σπουδάσατε μεν αυτό που θέλατε αλλά η ζωή σας έβγαλε αλλού και τώρα κάνετε κάτι εντελώς άσχετο ; Καμιά φορά όταν διαβάζω βιβλία όπως αυτό της Lauren Slater ή παρακολουθώ καμιά ημερίδα Ψυχοδράματος ή κάνω παρέα με πολλούς από τον τομέα Ψ ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που λέω μέσα μου ότι θα ήθελα κι εγώ να το κάνω αυτό. Ευτυχώς έχω την τύχη να κάνω μια δουλειά την οποία επίσης αγαπώ (και έχει και αρκετή συνάφεια με τις επιστήμες της ψυχής ας πούμε) οπότε εντάξει αρκούμαι στο να συνεχίζω το βιβλίο μου και να το ευχαριστιέμαι πάρα πολύ!

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τα 10 σημαντικότερα (σύμφωνα με τη συγγραφέα) ψυχολογικά πειράματα του 20ου αιώνα. Ξεκινάει με τα πειράματα του Σκίνερ (απ’όπου και ο αυθεντικός τίτλος, «Opening Skinner’s Box” ) σχετικά με τη θετική ενίσχυση και την απουσία ή όχι ελεύθερης βούλησης. Αυτό ήταν για μένα το πιο γνωστό από τα πειράματα, και ο πιο γνωστός ψυχολόγος από όλους όσους παρουσιάζει στο βιβλίο. Τα πειράματα του άλλωστε είναι γνωστά στους εκπαιδευτικούς και μπορούν να αντλήσουν χρήσιμα (αλλά και ενοχλητικά μερικές φορές) συμπεράσματα.

Συνεχίζει με τα πειράματα του Μίλιγκραμ για την υπακοή στην εξουσία, με πειράματα που έχουν σχέση με την ψυχιατρική αυτή καθ’αυτή και το κατά πόσο μπορεί να «ξεχωρίζει» τους εχέφρονες απο τους παράφρονες και 7 ακόμα ιστορίες/πειράματα. Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο απ’όλα ήταν αυτό που έχει σχέση με την ανάληψη ευθύνης. Είναι ένα ζήτημα που συζητάμε πολύ τον τελυταίο καιρό και προβληματιζόμαστε όλοι. Αυτό που με απασχολεί είναι γιατί όταν συζητάμε κατ’ιδίαν φαινόμαστε όλοι να έχουμε μια υπεύθυνη στάση, η καθημερινότητα ωστόσο μας διαψεύδει και μοιάζουμε σαν να ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα όπου η πραγματικότητα του ενός δεν επηρεάζει τον άλλο. Οι Ντάρλεϊ και Λατανέ έκαναν ένα πείραμα τη δεκαετία του ‘60 που με λίγα λόγια λέει πως όταν η ευθύνη διαχέεται σε πολλά άτομα, ουσιαστικά είναι σαν να μην την αναλαμβάνει κανένας. Δεν το βλέπετε και στην καθημερινή μας ζωή; Να μη μιλήσουμε για την πολιτική…Είναι ο κατ’εξοχήν χώρος που κανένας δεν αισθάνεται υπεύθυνος για οτιδήποτε, ό,τι έχει γίνει είναι πάντοτε SEP, somebody else’s problem, όπως λέει και ο Νταγκλας Άνταμς.

Αλλά και τα υπόλοιπα πειράματα που περιγράφει η Slater, είναι όλα πολύ ιδίαιτερα, και το πιο ωραίο σε αυτό το βιβλιο είναι ότι παρουσιάζει την ιστορία των πειραμάτων, πως τα εμπνεύστηκαν οι ψυχολόγοι, αλλά και λίγα πράγματα για τη ζωή τους (των ψυχολόγων). Ας πουμε στην περιγραφή του πειράματος με τις συρμάτινες «μητέρες» πιθήκων του Χάρι Χάρλοου, η εξιστόρηση της ασθένειας και του θανάτους της συζυγου του αντηχεί ακόμη μέσα μου, τη βρήκα εξαιρετικά έντονη.

Ένα άλλο στοιχείο του βιβλίου που του δίνει μια ποιητική νότα είναι ότι η συγγραφέας παραλληλίζει ή εφαρμόζει κατά κάποιον τρόπο τα πειράματα και στη δική της ζωή. Ο συζύγος της που την αποτρέπει απ’το να παραστήσει την διαταραγμένη, το παιδί της που όταν κοιμάται είναι μια όαση ηρεμίας στον παράξενο κόσμο που μας περιβάλλει (όπως τα παιδιά όλων μας άλλωστε) (αλλά μόνο όταν κοιμούνται), αλλά και οι δικές της προσωπικές περιπέτειες με την ψυχανάλυση και τα ψυχοφάρμακα, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του έργου.

Παρόλο που τα δύο τελευταία κεφάλαια που αφορούν τη μνήμη (και τις λοβοτομές) και περίμενα ότι θα ήταν τα πιο ελκυστικά, με κούρασαν κάπως και παρόλο που βρήκα την αντίδραση της στη μητέρα που πιστεύει ότι η κόρη της είναι αγία, κάπως μελοδραματική (και ελάχιστα επιστημονική) γενικά είναι ένα βιβλίο που μου άρεσε πάρα πολύ. Ίσως τα πειράματα αυτά να μην άλλαξαν τον κόσμο, και η ίδια η συγγραφέας άλλωστε έχει συνείδηση της (ελάσσονος) σημασίας τους όταν αναφέρει στον επίλογο ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι μάλλον τα αγνοούν, αλλά το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον και διαβάζεται σχεδόν μονορούφι.

ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΛΕ ΓΚΕΝ – Ο Μάγος του Αρχιπέλαγους

Καταλαβαίνω ότι ένα βιβλίο έχει μπει πραγματικά μέσα μου όταν εκεί που καθαρίζω ψάρια, στο νεροχύτη μου στη Λάρισα, στο δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας, σκέφτομαι ότι σίγουρα αυτή είναι μια πανάρχαια συνήθεια των ανθρώπων, ότι κάπως έτσι θα καθάριζαν τα ψάρια και οι γυναίκες των νησιών της Γαιοθάλασσας. Έπειτα αρχίζω να αναρωτιέμαι αν σ’αυτά τα μέρη έχουν γαύρους ή αν τρώνε μόνο ρέγγες και κάτι μικρά ψαράκια που λέγονται τσίμες, που κολυμπάνε σε καθαρά ρυάκια και δεν μπορείς να τα πιάσεις. Η Ούρσουλα Λε Γκεν έχει αυτό το χάρισμα λοιπόν, με το γράψιμο της να μπαίνει στη σκέψη σου και να καρφώνεται εκεί. Να δημιουργεί ένα καινούριο κόσμο, που δεν είχες φανταστεί ποτέ. Ένα κόσμο με μάγους και σκιές, με υπεράνθρωπες δυνάμεις και σκοτεινές αδυναμίες.

Το πρώτο βιβλίο του Έπους της Γαιοθάλασσας που ξεκίνησα χθες και τέλειωσα σήμερα είναι μια εξαιρετική διήγηση των πρώτων 18 χρόνων ενός μάγου που υπόσχεται να γίνει μεγάλος και τρανός. Σε αυτό το βιβλίο τον βλέπουμε από τα πρώτα παιδικά του χρόνια στο μακρινό και φτωχικό νησί του, τον ακολουθούμε στη φημισμένη σχολή μαγείας του Ροκ και στις πρώτες του περιπέτειες με τις σκοτεινές δυνάμεις. Αλλά στην ουσία είναι μια διήγηση ενηλικίωσης, ένα rite of passage, ένα πέρασμα στην ωρίμανση. Από την αλαζονεία της νεότητας που νομίζεις ότι είσαι αθάνατος, άτρωτος και πανέξυπνος, ο μικρός μάγος δέχεται τρομερά χτυπήματα που τον προσγειώνουν τον κάνουν λιγότερο μάγο και περισσότερο άνθρωπο, τον κάνουν να ψάξει μέσα του και να βρει τις εσωτερικές του δυνάμεις.

Και το βιβλίο συνεχίζει έτσι, σαν μια τεράστια αλληγορία, σαν μια παραβολή, όπου όλα μπορούν να εξηγηθούν με διπλό τρόπο και η μαγεία δεν είναι άλλη από το ταλέντο του κάθε ανθρώπου και η ικανότητα του να βλέπει τα πράγματα καθαρά. Η φιλία, η αγάπη για τη φύση, η ταπεινότητα, η ικανότητα να ακούεi, αυτές είναι οι δυνάμεις του μάγου μας και οι αδυναμίες του είναι οι φόβοι του. Θα μπορέσει άραγε να τους κοιτάξει κατάματα, να τους αγκαλιάσει; Αν ναι, θα προχωρήσει, αν όχι θα πεθάνει.

Aν το βιβλίο σας μοιάζει σαν ένας ακόμη Χάρι Πότερ, έχω να σας πω ότι δεν έχει σχέση. Κατ’αρχήν αν κάποιος έχει επηρεαστεί αυτή μάλλον είναι η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ γιατί η Ούρσουλα Λε Γκεν είναι πολύ παλιά καραβάνα. Κατά δεύτερον αυτό το βιβλιαράκι, παρόλο που έχει σχετικά λίγες σελίδες και είναι το πρώτο μέρος της εξαλογίας, μου φάνηκε πολύ πλουσιότερο, πιο πολυδιάστατο, πιο ενδιαφέρον από οποιονδήποτε Χάρι Πότερ. Περισσότερο θα έλεγα ότι θυμίζει Τόλκιν. Σίγουρα θα ψάξω και τους υπόλοιπους τόμους.

Αυτά για το περιέχομενο του βιβλίου. Πώς όμως ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου; Ευχαριστώ πολύ το Δημήτρη Αρβανίτη, τον εκδότη των εκδόσεων Τρίτων που μου το χάρισε, ένα χαρούμενο άνθρωπο που χαμογελάει κάτω από τα γένια του και τα μάτια του λαμπυρίζουν. Ευχαριστώ τον Ηλία και την Ελένη, σχολιαστές σε προήγουμενο ποστ σχετικό με την επιστημονική φαντασία που μου ανέφεραν πρώτη τη συγγραφέα, ευχαριστώ τη Ντίνα που σαν άλλη ηρωίδα της Γαιοθάλασσας ήξερε το σωστό όνομα του συγγραφέα, του Παναγιώτη, τον ονομάτισε και ξεκίνησε όλη αυτή την αλυσίδα. Τέλος ευχαριστώ τη Χέντβιγκ γιατί νομίζω ήταν το δικό της γαλάζιο βλέμμα όταν μου έλεγε «θα σου αρέσει η Λε Γκεν» που με έπεισε!

Καμιά φορά οι άνθρωποι που συναντάμε, για καλή μας τύχη, αλλάζουν την πορεία που είχαμε σχεδιάσει για τον εαυτό μας. Κατεβαίνοντας στην Αθήνα πριν καμιά 10αριά μέρες είχα στην τσάντα μου τον Καλό Στρατιώτη Σβέικ (το τέλειωσα – καταπληκτικά αστείο και επίκαιρο), και τους Άραβες των Βάλτων. Γυρίζοντας κουβαλούσα μια μαύρη τσάντα γεμάτη επιστημονική φαντασία και ξεκίνησα με ορμή το μυθιστόρημα της Λε Γκεν και τα διήγηματα του Αλέκου Παπαδόπουλου. Αλλά αυτό είναι θέμα για το επόμενο ποστ!

4ο Συνέδριο Bookcrossing στη Λάρισα

Πριν από από έξι σχεδόν χρόνια, όταν γράφτηκα πρώτη φορά στην ιστοσελίδα του bookcrossing δεν περίμενα ότι θα άλλαζε τη ζωή μου με αυτό τον τρόπο. Έχω ξαναγράψει για τη σχέση μου με τα βιβλία, για το πως απόφασισα να «απελευθερώσω» το πρώτο μου βιβλίο, να μην τα επαναλαμβάνω και γίνομαι κουραστική. Η τόση ενασχόληση με ένα ζήτημα μπορεί να γίνεται και έμμονη ιδέα ώρες ώρες και σίγουρα γραφική για όσους είναι απ΄έξω. Χθες βράδυ μάλιστα κάναμε και την πρώτη εμφάνιση μας στα mass media, με αφορμή το bookcrossing, μια ώρα στο Θεσσαλία TV που πέρασε άνετα μιλώντας για βιβλία, αναγνώστες και βιβλιοθήκες. Άντε παιδιά και στο Λάρι Κινγκ!

Το σίγουρο είναι πάντως ότι σήμερα ξεκινάει το 4ο Συνέδριο Bookcrossing που γίνεται φέτος στη Λάρισα, κι εγώ είχα τη χαρά να είμαι μέλος της οργανωτικής επιτροπής, μαζί με το Δημήτρη, την Εύη και την Αναστασία.

Η ώρα είναι 2 παρά, μόλις ψήθηκε ένα ταψί μπράουνις για να κεράσουμε τα παιδιά που έρχονται σε λίγες ώρες. Σε λίγο πρέπει να φύγω για τις τελευταίες λεπτομέρειες, είμαι πραγματικά πολύ ευτυχισμένη που τα καταφέραμε μέχρι εδώ.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – Μικρά Ικαρία

Πολύ συχνά, για μας τους βιβλιομανείς, η συνάντηση με ένα βιβλίο εμπεριέχει στοιχεία μεταφυσικά, στοιχεία σύμπτωσης που μας οδηγούν σε παράξενες σκέψεις και μας κάνουν να νομίζουμε ότι υπάρχει μια βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα σε μας (τους αναγνώστες) και το συγγραφέα. Έπειτα είναι κι εκείνες οι φορές που ένας συγγραφέας γράφει και νομίζουμε ότι εκφράζει τις βαθύτερες, τις πιο μύχιες σκέψεις μας, βλέπουμε έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να έχει μπει στο μυαλό μας και να διαβάζει με ένα μαγικό τρόπο τον εγκέφαλο μας. Όταν αυτή η ταύτιση συμβαίνει στην πραγματική ζωή μπορεί να είναι η αρχή ενός μεγάλου έρωτα, ή μιας σοβαρής φιλίας. Όταν σου συμβαίνει με ένα συγγραφέα τί κάνεις; Όταν ήμουν πιο μικρή, έγραφα γράμματα σε αυτούς τους συγγραφείς, τώρα ευτυχώς η τεχνολογία έχει κάνει πιο εύκολα τα πράγματα και μπορώ να τους απευθύνομαι από αυτό το μπλογκ, όπου υπάρχει και μια ελπίδα να με διαβάσουν (γιατί τα γράμματα, όπως καταλαβαίνετε, έμεναν στο συρτάρι, ή το πολύ πολύ ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου).

Θα σας πω την ιστορία της συνάντησης μου με ένα βιβλίο λοιπόν.
Αυτές τις μέρες, ξεκίνησε στην πόλη μου μια καινούρια ζώνη bookcrossing, στο Καφέ Πράσινο. Οι ιδιοκτήτες του ενθουσιάστηκαν με την ιδέα των ελεύθερων βιβλίων και έστησαν μια μικρή βιβλιοθήκη που σιγά σιγά γεμίζει. Ανέλαβα να καταγράψω τα βιβλία και να τους δώσω αυτόν τον μοναδικό αριθμό που θα επιτρέπει στους αναγνώστες τους να παρακολουθούν την πορεία τους. Προχθές που κατέγραφα αυτά τα βιβλία, πέφτει στα χέρια μου η Μικρά Ικαρία. Είχα ακούσει γι αυτό το βιβλίο από κάποιον άλλο φίλο παλιότερα αλλά ποτέ δεν το είχα βρει στο βιβλιοπωλείο. Κοιτάζω το συγγραφέα και τι βλέπω; Μα αυτό είναι γνωστό όνομα, είναι το όνομα ενός άλλου μπλόγκερ που μου αρέσει πολύ, είναι του μπλόγκερ που δημιούργησε το τεστ βιβλιομανίας, το μόνο σχετικό τεστ που δίνει με ακρίβεια το βαθμό της μανίας μας! Και δεν είχε πει ποτέ ότι έχει γράψει βιβλίο! Και μάλιστα ένα βιβλίο για τα βιβλία, για τα βιβλία που μας ακολουθούν στα ταξίδια μας, τα μακρινά ή τα κοντινά, από πλατεία σε πλατεία, ειδικά αυτά…

Κι έτσι ξεκίνησα να διαβάζω τη Μικρά Ικαρία, και να σκέφτομαι συνέχεια ότι με αυτόν τον άνθρωπο άνετα θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι… «Μπορεί κανένας να μεθύσει με τις σκέψεις ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος, τόσο που να φοβάται μην εκραγεί και μην ξεχειλίσει. Όλοι φαντάζομαι, είχανε κάποτε μια τέτοια εμπειρία. Αυτό το «άλλο πλάσμα», θυμίζω, είναι ένα είδος «άλλου εγώ» – ένα alter ego. Δεν είναι απλώς θέμα ταύτισης με μια συγγενική ψυχή, είναι ένα αιφνίδιο συναπάντημα, κατάφατσα, με τον ίδιο σου τον εαυτό! Τι θεσπέσια στιγμή!» Αυτά διάβαζα στο βιβλίο και τα όρια μπερδεύονταν, δεν ήξερα αν μιλάει ο συγγραφέας ή κάποιος άλλο συγγραφέας από τους πολλούς που αναφέρονται. Μάλιστα αναφέρει κάπου αστειευόμενος τη συγγένεια του με τον Μπουνιουέλ που δεν μπορεί να βρει την ηρεμία του μόλις μπαίνει σε βαγόνι τραίνου, και πέρασα αρκετή ώρα σκεφτόμενη αν πράγματι συμβαίνει αυτό κι αισθάνομαι κι εγώ συγγένεια με τον Γιαννακόπουλο, είμαι άραγε συγγενής και του Μπουνιουέλ;;; Λες γι αυτό να έμαθα τόσο γρήγορα τα Ισπανικά;

Λέει στην περίληψη ότι το βιβλίο είναι ένα ιδιότυπο ταξιδιωτικό ημερολόγιο. Πράγματι, γιατί μιλάει για τα εσωτερικά ταξίδια περισσότερο, για τα ταξίδια που κάνουμε διαβάζοντας… που ίσως είναι και τα καλύτερα τελικά! Είναι ένα βιβλίο για τα άλλα βιβλία, για τα βιβλία που τον σημάδεψαν, για τα βιβλία που κουβαλάει πάντα μαζί του, είναι ένα βιβλίο ενός βέρου Βιβλιομανή, δηλαδή! Και παρόλο που τα περισσότερα από τα βιβλία που αναφέρει δεν τα έχω διαβάσει, και μάλλον δε θα τα διαβάσω ποτέ, αυτή η περιπλάνηση από βιβλίο σε βιβλίο με έχει συναρπάσει, με έχει γοητεύσει, άσε που βρήκα ένα σωρό αποσπάσματα που με αφορούν προσωπικά και τελευταία έχω ανακαλύψει πως δεν είναι κακό αυτό, να διαβάζουμε για να βρούμε απαντήσεις για τη ζωή μας…ίσα ίσα….Ένα τελευταίο που θέλω να αναφέρω είναι η συγκινητική σχέση του συγγραφέα με εκείνη που αποκαλεί η μικρή Λατρεμένη του, η αιώνια Αγαπημένη, εκείνη που δεν κουράζεται ποτέ να (την) περιμένει, και άλλα τέτοια ωραία. Η σκηνή με το υπερηχογράφημα του μωρού, είναι τόσο τρυφερή που μου’ρθε να βάλω τα κλάμματα. Κι επειδή το ξέρω κι εγώ καλά αυτό το αίσθημα, όπου σχεδόν κάθε τι που γράφω, μετατρέπεται σιγά σιγά σε γράμμα σ’εκείνον, τον παλιό και τωρινό και παντοτινό αγαπημένο, ήθελα να εκφράσω τη συμπαράσταση μου.

Το να είσαι συνεπής βιβλιομανής, απαιτεί προσπάθεια, απαιτεί αφορσίωση και προπάντων απαιτεί να μη σε νοιάζουν οι κακίες του κόσμου. Να μη σε πειράζει που σε λένε geek και αρρωστάκι. Ένα έχω να τους πω (με τα λόγια του Γιαννακόπουλου): «….η βαλίτσα μου (και η τσάντα μου, λέω εγώ) είναι πάντοτε γεμάτη με βιβλία. Και …οι μέρες και οι νύχτες μου είναι γεμάτες με έρωτα και μουσική, με θάλασσα και με φιλία, με γράψιμο και νοσταλγία – με το υλικό δηλαδή από το οποίο φτιάχνονται τα βιβλία».