Έχοντας ακούσει πολλά θετικά σχόλια γι αυτό το βιβλίο αποφάσισα να το διαβάσω τώρα το καλοκαίρι που έχω πιο πολύ χρόνο. Τελικά είχαν δίκιο οι φίλοι, είναι ένα πολύ καλό βιβλίο.
Λίγα λόγια για την ιστορία: Δύο οικογένειες που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους και οι ιστορίες τους. Και οι δύο κινούνται στο Βορειοελλαδικό χώρο με λίγο από Λάρισα. Κοζάνη, Βελβεντός, Καλοχώρι, Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα τους, τα βουνά και τα λαγκάδια. Αυτά για το χώρο. Ο χρόνος ξεκινάει από πολύ παλιά γύρω στο 1870 αλλά οι βασικές ιστορίες εκτυλίσσονται στον εικοστό αιώνα. Πολύ σωστά ο συγγραφέας υποτιτλίζει το βιβλίο του «Μυθιστόρημα για ένα αιώνα». Σχεδόν όλα τα ιστορικά γεγονότα που συντάραξαν τη χώρα μας τον προηγούμενο αιώνα παρουσιάζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: 1ος Παγκόσμιος, Καταστροφή της Σμύρνης και ανταλλαγή πληθυσμών, 2ος Παγκόσμιος, Εμφύλιος, Δικτατορία.
Αλλά το σημαντικό δεν είναι νομίζω ο ιστορικός ιστός. Τα ιστορικά γεγονότα δεν είναι οι πρωταγωνιστές, ούτε υπάρχει διδακτικό ύφος. Το ωραίο είναι οι ήρωες που ζουν και αναπνέουν και νομίζεις ότι είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ο συγγραφέας λέει ότι ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα για τους αποτυχημένους. Τη διάβαζα αυτή τη δήλωση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και προσπαθούσα να καταλάβω γιατί το έλεγε αφού εμένα οι ήρωες δε μου φαίνονταν αποτυχημένοι. Δεν είναι βέβαια και αυτό που λέμε «πετυχημένοι» αλλά συνήθως καταφέρνουν να κάνουν κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Κάπου αλλού όμως αποτυχαίνουν. Και υπάρχουν και αρκετοί δευτερεύοντες ήρωες που περνάνε τη ζωή τους στη σκιά πράγματι. Υπάρχει ένα εύρημα με την πεταλούδα στο βιβλίο που δίνει τον τόνο και προετοιμάζει τον αναγνώστη για κάθε αρνητική εξέλιξη. Α, δε θα πω παραπάνω για να μη σας χαλάσω το σασπένς. Και υπάρχει αρκετό. Ο συνδετικός κρίκος των δύο οικογενειών είναι δύο άνθρωποι που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο ασανσέρ παραμονές του Δεκαπενταύγουστου. Πολύ καλό κόλπο και αυτό, εγώ προσωπικά έκλεψα λίγο και διάβασα παρακάτω γιατί δεν άντεχα την αγωνία.
Υπήρχαν επίσης κάποια σημεία που συγκινήθηκα πάρα πολύ και έκλαιγα με αναφιλητά. Η ιστορία της δασκάλας είναι ένα από αυτά γιατί τότε οι δάσκαλοι ήταν επαναστάτες και επικίνδυνοι για την εξουσία.
Αλλά και όλες οι γυναίκες στο βιβλίο είναι εντυπωσιακές ηρωίδες. Γυναίκες που αντέχουν και άλλες πιο αδύναμες, γυναίκες που δε διστάζουν και άλλες που κρατάνε τις ιστορίες μέσα τους για χρόνια (αυτό ήταν ένα άλλο συγκινητικό στοιχείο, η μάνα που κανένας ποτέ δε τη ρώτησε για τη ζωή της).
Όσο για τους άντρες της ιστορίας ένα θα πω: Χθες που γύριζα από Θεσσαλονίκη, πέρασα με το αυτοκίνητο από το Γαλλικό ποταμό. Αμέσως σκέφτηκα «Να εδώ τριγυρνούσε ο παππούς Μάρκος και καλλιεργούσε τη γη του. Από δω ξεκινούσε με τη σούστα για να πάει στα παιδιά του στην πόλη και μύριζαν τα ρούχα του χόρτο και πρωινή δροσιά και αγριολούλούδα». Αυτό που κατάφερε το βιβλίο λοιπόν, να σκέφτομαι τους χαρακτήρες σαν να ήταν συγγενείς μου, είναι μεγάλο κατόρθωμα νομίζω.
Πίσω στο σπίτι πάλι. Οι τελευταίες μέρες δύσκολες για όλους, δε θυμάμαι άλλη τέτοια κατάσταση που να μας έχει παγώσει όλους. Αύριο στις 7 μμ να μαζευτούμε όλοι, σε κάθε πλατεία. Δεν έχω ξαναπάει σε τέτοια κινητοποίηση, δεν είμαι σίγουρη ότι θα έχει νόημα, αλλά κάτι θέλω να κάνω βρε αδελφέ. Δε μπορώ άλλο να βλέπω από την τηλεόραση και να μένω άφωνη. Κάποιοι άλλοι τα λένε καλύτερα.
Αυγούστου 28, 2007 σε 9:06 μμ |
Έχεις δίκαιο, πολύ καλό βιβλίο, εξαιρετικό θα έλεγα, και είναι πραγματικά κρίμα που για κάποιους άγνωστους λόγους δεν προωθήθηκε όσο θα έπρεπε, σε αντίθεση με κάτι βιβλία “παραλίας” που κάνουν τρελές πωλήσεις.
Αυγούστου 28, 2007 σε 9:11 μμ |
Πράγματι αναγνώστρια, έψαχνα λίγο να δω τί έχει γραφτεί και δεν βρήκα καμία κριτική στα έντυπα του βιβλίου. Παρόλα αυτά το βλέπω εδώ και καιρό στις λίστες ευπώλητων, που σημαίνει ότι οι αναγνώστες το ανακάλυψαν με τη μέθοδο “από στόμα σε στόμα”. Εσύ έγραψες κάτι;
Αυγούστου 28, 2007 σε 11:29 μμ |
Καλώς την, καλά πώς σου κρατά η καρδιά να επιστρέφεις από Ρόδο; Καλά περάσατε; Ακόμα ζηλεύω! Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, και χαίρομαι που εν τέλει – έστω και ελαφρώς αργοπορημένα- βρήκε την θέση του. Αν και πάντοτε το πιστεύω, ό,τι αξίζει κάποια στιγμή το ανακαλύπτουμε. Υπάρχει μια περίεργα μαγική νομοτέλεια παντού, και στο βιβλίο. Σα να υπάρχουν υπόγειες διαδρομές και όλα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Αχ σε λίγο θα τακτοποιώ ράφια και ράφια και θα σκέφτομαι την οργανωτική σου ικανότητα, ήδη την σκέφτομαι.
Αυγούστου 29, 2007 σε 9:01 πμ |
Γύρισα με βαριά καρδιά αυτή τη φορά. Έχω ανεβάσει και φωτογραφίες στο Φλικ.
Για την ταχτοποίηση, πολύ θα ήθελα να σε βοηθήσω…
Αυγούστου 29, 2007 σε 9:11 πμ |
Πρέπει να είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, σίγουρα θα είνα μέσα στις επόμενες αναγνώσεις μου. Από εκεί και πέρα η καρδιά όλων μας είναι αρκετά βαριά με όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην χώρα μας.
Αυγούστου 29, 2007 σε 8:39 μμ |
Δυστυχώς δεν έγραψα για το βιβλίο αυτό, γιατί το είχα διαβάσει πριν από τη δημιουργία του μπλογκ.
Αυγούστου 29, 2007 σε 9:02 μμ |
Εγώ , ανακάλυψα τον Ισίδωρο Ζουργό , από κάποιες αναφορές που τυχαία διαβασα εδώ μέσα (στα μπλογκ)
Υπέροχο βιβλίο….
Υπέροχο επίσης και το παλιότερο του :”Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού”…
Με έκανε να νοιώσω τυχερή , που ….έγινα μπλόγκερ .
Σεπτεμβρίου 1, 2007 σε 10:13 μμ |
Εξαιρετικό βιβλιο, με στέρεα δομή και στέρεους ήρωες. Μυρίζει Ελλάδα από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα- Ελλάδα πραγματική, όχι όπως την θέλουν οι Ελληναράδες. Ταυτοχρόνως έχει μια θέρμη που σε αιχμαλωτίζει. Χαίρομαι που αρχιζουν και το ανακαλύπτουν οι αναγνώστες.
Καλό μήνα.
Σεπτεμβρίου 1, 2007 σε 10:32 μμ |
Κι εγώ συμφωνώ με αυτό που γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου στο οπισθόφυλλο ότι πρόκειται για ένα μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα άσχετα από είδη και τρόπους γραφής! Μόλις το δάνεισα σε μια φίλη.
Οκτωβρίου 12, 2007 σε 1:32 μμ |
Μου το συστησε συν-οδοιπορος που καταφερε να το διαβασει on the road. Το διαβασα γοργα, οπως διαβαζω συνηθως τα μονο αστυνομικα best-seller (θεωρημα παπαγαλου, κωδικας davinci, κλπ). Ανησυχητικο, ε;
Εκτος απο την εντυπωσιακη ιστορικη ερευνα που εκανε ο συγγραφεας (θυμαμαι το τεχνασμα με το γαλα στην καρδαρα και τα βατραχια – ειναι αληθεια, αραγε;), το πιο ενδιαφερον ειναι οτι οι ιστοριες που πλεκονται φαινονται ‘φυσικες’ και μονο εκ των υστερων αναδυεται οτι ολες αφορουν αποτυχημενους, ή καλυτερα τραγικους υπο κλιμακα, ανθρωπους.
Μεστο περιεχομενο. Στο γραψιμο του μου αρεσαν οι πρωτοτυπες και δυνατες μεταφορες.
Οκτωβρίου 13, 2007 σε 11:00 πμ |
ΑΠό τότε που έγραψα το ποστ το έχω δανείσει/συστήσει σε δύο ανθρώπους και όλοι ξενυχτούν για να το τελειώσουν.
Οκτωβρίου 18, 2007 σε 10:46 μμ |
που να βγει και το καινουργιο βιβλιο που εγραψε ο Ισιδωρος. Καντε υπομονη 3-4 μηνες και θα καταλαβεται γιατι ο ανθρωπος ειναι θεος.
Οκτωβρίου 19, 2007 σε 7:11 πμ |
Επειδή φαίνεται να το ξέρετε, πείτε μου: Τα γράφει όλα αυτά και συνεχίζει να δουλεύει στην εκπαίδευση;
Οκτωβρίου 22, 2007 σε 2:25 μμ |
Συνεχιζει να γραφει, να δουλευει για μας τους αναγνωστες του,να δουλευει για τα παιδια της ταξης του και φυσικα παραμενει ενας καλος οικογενειαρχης και καλος φιλος.
Ιανουαρίου 4, 2008 σε 2:12 μμ |
Δεν το τελειωσα ακομη αλλα ενα θα πω.Μια ιστορια γραμμενη και ιστορημενη ετσι που σε κανει να συγκινεισαι και να δακρυζεις στα 67 σου σημαινει οτι ειναι αληθινη οχι απλως ζωντανη.Ενα μεγαλο μπραβο..
Ιανουαρίου 4, 2008 σε 3:37 μμ |
Και στα 67, και στα 35 και στα 48 σε όλους αρέσει και τους συγκινεί.
Μαρτίου 29, 2008 σε 9:57 μμ |
Κάθε φορά που ο Ισίδωρος γράφει, μας κάνει περήφανους. Τριάντα χρόνια φίλοι και ακόμη μας εκπλήσσει. Περιμένετε το νέο του βιβλίο, περίπου σε ένα μήνα. Αλήθεια τον “Ωκεανό” τον διαβάσατέ; Τον “Φράουστ”; Αν τα διαβάσετε, θα δείτε την πορεία του….την απογείωσή του.
Μαρτίου 30, 2008 σε 7:58 πμ |
Δεν έχω διαβάσει άλλο δικό του. Περιμένω εναγωνίως το επόμενο. Τυχεροί εσείς οι φίλοι του που προηγείστε στις αναγνώσεις!
Μαρτίου 31, 2008 σε 11:24 μμ |
Με μεγάλη χαρά σας ενημερώνω ότι το νέο βιβλίο του Ζουργού κυκλοφορεί μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες με τίτλο “ΑΗΔΟΝΟΠΙΤΑ”.
Μπορείτε να δίαβάσετε περισσότερα στο σάιτ των εκδόσεων Πατακη.
Το βιβλίο ειναι καταπληκτικό.
Απριλίου 30, 2008 σε 3:46 μμ |
ειναι πολυ καλο βιβλιο και ο συγγραφεασ ειναι ακομα καλυτερος!
Μαΐου 4, 2008 σε 9:57 μμ |
Χθες το βράδυ τελείωσα το “Πέταγμα της Πεταλούδας”. Καταπληκτικό βιβλίο. Το έστειλε φίλος για να με στηρίξει σε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω τελευταία. Το διάβασε απνευστί μέσα σε τρεις ημέρες! Περιμένω το τελευταίο του βιβλίο για να συνεχίσω την πνευματική ευωχία. Λατρεύω τα ιστορικά μυθιστορήματα. Αν έχουν και πραγματικούς ήρωες, ακόμη καλύτερα. Έμαθα ότι αυτές τις ημέρες απεβίωσε ο πατέρας του συγγραφέα. Τα συλλυπητήριά μου. Εκεί που αναπαύεται, θα αγάλλεται για τον γιο του, αυτόν τον θαυμάσιο συγγραφέα.
Σχετικά με το λεγόμενο τέχνασμα με τα βατράχια, που διερωτάται ο daffodil αν είναι αληθινό, τον διαβεβαιώνω ότι είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μου το έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, όταν ήμουνα μικρός ότι ήταν συνήθης πρακτική των γαλακτοκόμων της περιοχής της Πυλαίας, από όπου τα αφεντικά του Ηλία προμηθεύονταν το γάλα.
Μαΐου 6, 2008 σε 12:49 μμ |
Ευχαριστω Θωμα για την πληροφορια!
Κατι τετοια μικρα δειχνουν την ερευνα που πρεπει να κανει ενας συγγραφεας ή την ευρυτητα γνωσεων / εμπειριων που πρεπει να εχει.
Ετσι δημιουργουνται πλουσια βιβλια: με σκληρη δουλεια κοπο – δεν ειναι μονο εμπνευση και χαρισμα.
Μαΐου 16, 2008 σε 10:44 πμ |
Εχθές αγόρασα την “Αηδονόπιττα”, το νέο βιβλίο του Ισίδωρου Ζούργου. Σήμερα με πληροφόρησε ο φίλος, ο οποίος μου είχε δωρίσει το “Πέταγμα της Πεταλούδας” ότι μου έστειλε με τα ΕΛΤΑ την “Αηδονόπιττα”. Άρχισα να διαβάζω και βρίσκομαι στην αρχή ακόμη, όμως αναμένω μια πνευματική ευωχία, αν κρίνω από τα σχόλια του φίλου μου. Στην επικείμενη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στο τέλος του μήνα στη Θεσσαλονίκη, πληροφορήθηκα ότι θα γίνει παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Ισίδωρου.
Μαΐου 16, 2008 σε 5:00 μμ |
Να χαρίσετε το διπλό σας αντίτυπο αγαπητέ φίλε!