ΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝ – Το κορίτσι με το τατουάζ

Ενώ παράγγελνα διάφορα βιβλία από το άμαζον, μου έβγαζε συνέχεια μια πρόταση για ένα βιβλίο που πιθανόν να μου άρεσε. The girl with the dragon tattoo. Το αγνόησα μερικές φορές αλλά μια μέρα που έψαχνα ένα αστυνομικό για τον πατέρα μου, λέω ας το δω κι αυτό. Και αυτό ήταν…. Κόλλησα. Κατ’αρχήν η μυθολογία: Ο συγγραφέας ένας Σουηδός δημοσιογράφος γράφει αυτά τα τρία βιβλία που συνολικά λέγονται Millenium, με τα πολλά βρίσκει εκδότη και λίγους μήνες μετά πεθαίνει. Η συνομωσιολογία αρχίζει και ο αστικός μύθος ότι δεν πέθανε από καρδιακή προσβολή αλλά τον πεθάνανε λόγω αυτών που έγραφε, καλά κρατεί! Γίνεται δηλαδή και ο συγγραφέας κομμάτι της ιστορίας του!

Αγόρασα το Κορίτσι με το Τατουάζ στα ελληνικά, για να το χαρίσω στο μπαμπά μου. Τo διάβασα μέσα σε 2-3 μέρες και είναι από αυτά τα  βιβλία που εκνευρίζεσαι όταν σου διάκοπτουν το διάβασμα. Είναι ένα πολύ καλογραμμένο θρίλλερ, διαδραματίζεται στη Σουηδία, μιλάει για πολλά θέματα, και έχει πολύ ενδιαφέροντες ήρωες!

Ο Μίκαελ Μπλομκβιστ (μην αποθαρρύνεστε από τα δυσπρόφερτα ονόματα παρακαλώ) είναι ένας δημοσιογράφος σε ένα αριστερό περιοδικό με ρεπορτάζ. Είναι ένας δημοσιογράφος ερευνητής που όμως τον πετυχαίνουμε σε μια δύσκολη στιγμή της καριέρας του: μια σημαντική ιστορία στράβωσε, τα στοιχεία του δεν αποδείχτηκαν και ο δημοσιογράφος καταδικάζεται σε τρεις μήνες φυλάκιση (συν τα έξοδα της δίκης). Οι φίλοι του και συνάδελφοι του τον παρακαλούν να ασκήσει έφεση αλλά αυτός αρνείται, ξέρει ότι τα έχει θαλασσώσει, όχι γιατί ο άνθρωπος που κατήγγειλε είναι κανένα καλό παιδί, αλλά γιατί δεν χειρίστηκε την υπόθεση σωστά.

Αυτός είναι ο ένας ήρωας. Η άλλη ηρωίδα τώρα είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ηρωίδες που έχω διαβάσει ποτέ. Νεαρή, μικροκαμωμένη, ντυμένη στα μαύρα, με ατέλειωτα πιρσιν σε όλο της το σώμα, λιγομίλητη, με απίθανες ικανότητες στην έρευνα, δεινή χάκερ, αμφιφυλόφιλη, παράξενη, οι περισσότεροι νομίζουν ότι έχει νοητική στέρηση αλλά είναι μόνο μία κάλυψη για την ευφυΐα της.

Χάρη στην επινοητικότητα του συγγραφέα αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλο και αρχίζουν να δουλεύουν μαζί. Κι έτσι αρχίζει να αποκαλύπτεται μια  τρομακτική ιστορία βίας, ένας δαιμόνιος σίριαλ κίλερ, μια οικογένεια διαλυμένη από τα μυστικά της και την υποκρισία της. Η ιστορία είναι ένας καμβάς και ο Λάρσον αναλύει πολλές εκφάνσεις της ζωής στη χώρα του αλλά και παγκοσμίως. Ο αρχικός τίτλος του βιβλίου είναι «ο άντρας που μισούσε τις γυναίκες» και είναι νομίζω ενδεικτικός για το πώς βλέπει τους κατά συρροή βιαστές και δολοφόνους.

Ο φίλος μου ο Κώστας, ειδικός επί των αστυνομικών, διάβασε μερικές κριτικές στο άμαζον και αποφάσισε να μην το διακινδυνεύσει. Εγώ πάλι, έχω άλλη γνώμη. Μου άρεσε πολύ, το ρούφηξα, δεν μπορούσα να το αφήσω, ενώ διάβαζα τον πρώτο τόμο παρήγγειλα και το δεύτερο στα αγγλικά γιατί εκεινη τη στιγμή δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμη στα ελληνικά (τώρα, έτοιμο). Περιμένω πως και πως και το τρίτο μέρος, τώρα τέλη Σεπτεμβρίου. Μου άρεσε για τη γενικότερη κριτική του, για την περιγραφή της σουηδικής κοινωνίας, για τους ήρωες που όλοι ακόμη και οι δευτερεύοντες είναι καθαρά σχεδιασμένοι και ενδιαφέροντες. Μου άρεσε γιατί μιλούσε για πολιτική, γιατί ανέλυε το θέμα της οικονομικής διαφθοράς με απλά λόγια και γιατί οι ήρωες δεν είναι ούτε καλοί, ούτε κακοί, μα κάτι ανάμεσα, με τις δικές τους προσωπικές ηθικές αρχές ο καθένας που δεν έχουν καμία σχέση με θρησκεία. Η Μικέλλα Χαρτουλάρη έγραψε την περασμένη βδομάδα ένα άρθρο για την επέλαση των Σκανδιναβών συγγραφέων στο εκδοτικό τοπίο και συμφωνώ απολύτως μαζί της:

«Γιατί όμως, γοητεύουν τα θρίλερ των Βίκινγκς; Άραγε επειδή το είδος κορέσθηκε από Αγγλοσάξονες; Επειδή η ΙΚΕΑ έχει σημαδέψει τη σύγχρονη κουλτούρα; Επειδή έγιναν μόδα, όπως είχε γίνει ο αποκρυφισμός με τον Νταν Μπράουν; Ή μήπως επειδή ένας αέρας ακτιβισμού πνέει στα πανιά τους; Είναι μάλλον νωρίς για να απαντήσουμε, μπορούμε ωστόσο να παρατηρήσουμε τα εξής: Αυτά τα μυθιστορήματα δεν «πουλάνε» ούτε εξωτισμό ούτε κοσμοπολιτισμό ούτε νοσταλγία ούτε απομυθοποίηση. Διασχίζουν τα σύνορα της γλώσσας τους, καταργούν τα όρια των λογοτεχνικών ειδών, αψηφούν τους κανόνες και συλλαμβάνουν την Ευρώπη του 21ου αιώνα από δρόμους εναλλακτικούς, χωρίς δέος, χωρίς σοβαροφάνεια, χωρίς κλισέ, χωρίς πολιτικές ή ιστορικές αγκυλώσεις αλλά με χιούμορ μαύρο και με τόλμη. Μιλάνε ανοιχτά για τα κυκλώματα του βρώμικου χρήματος, για το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και λευκής σαρκός, για λαθρομετανάστες και ρατσιστικά εγκλήματα, για οικολογικά εγκλήματα, για παιδική πορνεία και παιδοφιλικά κυκλώματα, για οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και ανίερες συμμαχίες, για συνωμοσίες σιωπής και απωθημένα μυστικά. Χρησιμοποιούν επίκαιρα παραδείγματα για να αποτυπώσουν την περιπέτεια της εποχής μας και αναδεικνύουν έτσι την παθολογία των ανεπτυγμένων και γερασμένων κοινωνιών, που πρέπει να αλλάξουν. Με αυτόν τον τρόπο η πρότασή τους γίνεται πολιτική. Ουσιαστικά πολιτική».

Αυτά με το κορίτσι με το τατουάζ. Μετά διάβασα το Κορίτσι που έπαιζε με τη Φωτιά. Αλλά γι αυτό θα σας μιλήσω μια άλλη φορά. Αύριο ίσως….

Προς το παρόν κλείνω με ένα απόσπασμα από τα Collectanea του Ζήσιμου Λορεντζάτου. Είναι ένα βιβλίο που από τη μέρα που το έπιασα στα χέρια μου στο βιβλιοπωλείο, το έβαλα δίπλα στο κρεβάτι μου και το διαβάζω λίγο λίγο, σημειώνοντας σε χαρτάκια που κολλάω πάνω, ροζ καρδούλες, πορτοκαλί λουλούδια, και κίτρινα παραλληλόγραμμα. Ένα βιβλίο προσευχητάρι…

655. «Σαν τους γάτους, κάθε άνθρωπος έχει το Γενάρη του από τον οποίο γυρίζει πότε με κομμένο το ένα αυτί, πότε με χυμένο το ένα μάτι, πότε χαμένος για λίγο διάστημα ή πότε και για μια ολάκερη ζωή»

Ετικέτες: Collectanea, Ζήσιμος Λορεντζάτος, Larson, The girl with the dragon tatoo