Μια μικρή ιστορία που αφορά το πώς επέλεξα αρκετούς από τους τίτλους σε αυτή τη λίστα είναι αυτή των δικτύων. Στο τέλος του 2010 και όλο το 2011 μια ομάδα στο FB με όνομα «Τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό και το λεωφορείο ε;» επηρέασε πολλές αναγνωστικές μου επιλογές. Όσο συναναστρέφεσαι δικτυακά κάποιους ανθρώπους θέλεις να δεις και πώς γράφουν, τι έχουν να πουν με τα βιβλία τους. Αυτές οι επιλογές ήταν αυτές που αγάπησα περισσότερο απ όλες! Δημήτρη, Χίλντα, Γιούλα, Χαράλαμπε, Ίκαρε, Μανώλη, σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ τη φίλη Beatriz που μου έστειλε το βιβλίο του Eduardo Galeano και λυπάμαι που ανακάλυψα τον Αργύρη Χιόνη όταν πια πέθανε. Τέλος μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο Βασίλη που με έπεισε να συνεχίσω να διαβάζω Thomas Pynchon και μου συμπαραστάθηκε στις δυσκολίες αυτού του εγχειρήματος. I entered the Zone and nothing is going to be the same anymore…

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ (ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ)

1. Πάμπλο Σιμονέττι – Η λογική των εραστών
2. Jose Saramagu – The double
3. Frank Herbert – Dune
4. Chinua Achebe – Things Fall Apart
5. Christos Tsiolkas – Νεκρή Ευρώπη
6. Peter Temple – Broken Shore
7. Cathreen Stocket – The Help
8. Kazuo Ishiguro – The unconsoled
9. Τομ Ρόμπινς – Το άρωμα του Ονείρου
10. Paul Auster – Sunset Park
11. Joseph O’Neil – Netherland
12. David Foster Wallace – Infinite Jest
13. Philip Roth – Nemesis
14. Antonio Tabucchi – Νυχτερινό στην Ινδία
15. Teju Cole – Open City
16. Esi Edugyan – Half blood blues
17. Thomas Pynchon- The crying of lot 49
18. Truman Capote – Breakfast at Tiffany’s
19. Yvette Williams – A cupboard full of coats
20. Julian Barnes – A sense of an ending
21. Jeffrey Eugenides – The marriage plot
22. Sophie Calle – Des histoires vrais
23. Haruki Murakami – IQ84
24. Ernest Hemingway – Farewell to the arms
25. The House of Holes – Nicholson Baker

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΗ)

1. Νίτσα Τάσου – Με τον ασύρματο της 123^ης Ταξιαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού στον Όλυμπο
2. Μάκης Λαχανάς – Η πόλις
3. Σοφία Νικολαϊδου – Απόψε δεν έχουμε φίλους
4. Γιώργος Συμπάρδης – Υπόσχεση Γάμου
5. Χίλντα Παπαδημητρίου – Για μια χούφτα βινύλια
6. Γιάννης Καλπούζος – Άγιοι και Δαίμονες
7. Νίκος Καζαντζάκης – Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
8. Γιούλα Ράπτη – Εκ των Υστέρων
9. Μ. Καραγάτσης – Συνταγματάρχης Λιάπκιν
10. Αργύρης Χιόνης – Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες

ΠΟΙΗΣΗ

1. Κάρολος Τσίζεκ – Στίχοι έρωτα και αγάπης
2. Ramon Andres – Los extremos aforismos
3. Ann Sexton – Complete Poems
4. Δημήτρης Αθηνάκης – Χωρισεμεις
5. Γιαννακόπουλος, Μπαμπάσακης, Γεωργάς, Μαρτίνου – Ελεύθερη πτήση Ελεύθερη πτώση
6. Παντελής Μπουκάλας – Ρήματα
7. Leonard Cohen – The book of longing
8. Norman Mailer – Θάνατοι για τις κυρίες
9. Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης – Ω!
10. Ιζιντόρ Ντυκάς (Κόμης ντε Λοτρεαμόν) – Ποιήματα Ι, ΙΙ
11. Eduardo Galeano – El Libro de los Abrazos
12. Σωτήρης Παστάκας – Χαμένο Κορμί

NON-FICTION

1. David Crystal – Just a phrase I’m going through
2. David Brooks – The social animal
3. Paulo Freire – The pedagogy of the oppressed
4. Seth Godin – The Linchpin
5. Oliver Sacks – Musicophilia
6. Nicholas Woodsworth – The liquid Continent Volume III Istanbul
7. Daniel Pink – Drive
8. Douglas Thomas – A new culture of learning
9. Sherry Turkle – Alone Together
10. Eric Mandel – The Accidental Teacher
11. Simone De Beauvoir – The second sex
12. Sam Harris – Lying
13. Dan Pink – A whole new mind
14. Damasio – Descarte’s Error
15. Μανώλης Ζαχαριουδάκης – ζωγραφική, οδηγίες χρήσεως
16. David Mc Raney -You are not so smart

Πήρα πάλι ένα ωραίο βιβλίο των εκδόσεων  Κόκκινο. Είναι το τρίτο μου μετά το «Λιοντάρι στο Παρίσι» και το πρόσφατο «Γιγάντιο Πραγματάκι» της Beatrice Alemagna, ένα υπέροχο βιβλίο για τη φευγαλέα ευτυχία. Έχω αναφερθεί ξανά σε αυτές τις ιδιαίτερες εκδόσεις που με έδρα τους την Καλαμάτα φέρνουν κάτι φρέσκο στο χώρο των παιδικών βιβλίων.

Χθες αγόρασα «Το λεωφορείο της Ρόζας» των Fabrizio Silei Maurizio A.C. Quarello. Όπως ίσως καταλάβατε από τον τίτλο, αφορά  στην ιστορία της Ρόζας Παρκς, της έγχρωμης γυναίκας που το 1955 στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε κάποιον λευκό, ένα γεγονός που ξεκίνησε το μποικοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ και μια αλυσίδα γεγονότων  τα οποία ένα χρόνο αργότερα οδήγησαν στην κατάργηση του νόμου περί διαχωρισμού.

Είναι μια ιστορία γραμμένη απλά, με αφορμή ένα μουσείο μεταφορικών μέσων στο οποίο φυλάσσεται και το ιστορικό πλέον λεωφορείο. Την ιστορία διηγείται ένα παππούς στον εγγονό του και ίσως είναι λίγο παραπάνω διδακτική απ’όσο θα ήθελα, αλλά όπως και να ‘χει είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσετε στα παιδιά σας, στα ανίψια σας, στα παιδιά των φίλων σας, στα βαφτιστήρια σας, στους μαθητές σας, στον εαυτό σας.

Αγόρασα κάτι ακόμη από το βιβλιοπωλείο. Ένα σιντί ντυμένο το ρούχο ενός βιβλίου. Πρόκειται για τη δουλειά της Τατιάνας Ζωγράφου που έγραψε τη μουσική για 17 τραγούδια, σε στίχους διαφόρων ποιητών, ανάμεσα στους οποίους ο Γιώργος Χρονάς και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

Το πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου όμως δεν είναι η μουσική. Αλλά το ότι κάθε τραγούδι συνοδεύεται από μια ωραία ζωγραφιά του Χρήστου Κεχαγιόγλου τυπωμένη σε χαρτονάκι πίσω απ το οποίο υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού. Το όλο πακέτο είναι πραγματικά πολύ όμορφο και μια θαυμάσια πρόταση για δώρο. Με έκανε όμως να σκεφτώ: αν το έβλεπα σε ένα κατάστημα με σιντί θα το έπαιρνα; Μάλλον όχι, κυρίως γιατί μπαίνω σπάνια πλέον σε καταστήματα μουσικής. Εμένα αυτό που με έπεισε ήταν οι ζωγραφιές και οι στίχοι. Δείτε κι ένα βιντεάκι ενός από τα τραγούδια.

Αυτά από τη Λάρισα. Σήμερα 11 Δεκεμβρίου, συνάντηση bookcrossing στις 17.00 στο Playhouse, Πρωτοπαπαδάκη 1.

Αν θέλετε να διαβάσετε τη συνέχεια αυτού του άρθρου μπορείτε να το βρείτε στο καινούριο ηλεκτρονικό περιοδικό The ZONE . Είναι ένα περιοδικό αφιερωμένο στον Thomas Pynchon φτιαγμένο με τρέλα και μεράκι από μια ομάδα ανθρώπων που και φανατικούς μπορείς να τους πεις!

-          Διάβασα τρία βιβλία που είχαν προκριθεί στη μεγάλη λίστα του βραβείου Booker. Το Half Blood Blues της Esi Edugyan,  το  A cupboard full of coats της Yvette Williams και αυτό που νίκησε τελικά το A sense of an ending του  Julian Barnes. Θα μιλήσω και για τα τρία γιατί νομίζω έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά: είναι ευκολοδιάβαστα, είναι απλές ιστορίες, είναι ρεαλιστικά. Στα Μπάσταρδα Μπλουζ (δική μου μετάφραση J ) αυτό που μου άρεσε ήταν η ατμόσφαιρα τέλους του κόσμου μιας παρέας μουσικών εγκλωβισμένων στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Το Ντουλάπι με τα Παλτά το βρήκα βαρετό και καθόλου δυνατό παρόλο που μιλάει για ένα εξαιρετικά φορτισμένο θέμα αυτό της οικογενειακής βίας.

-          Το βιβλίο του Τζούλιαν Μπαρνς το βρήκα εντελώς  γραμμικό –  αν ήθελε να μας περάσει την ιδέα του γράφω ένα ήρεμο, μέτριο, μετρημένο αφήγημα αντανακλώντας την ιδιοσυγκρασία του ήρωα μου, τότε μάλιστα, τα κατάφερε.

-          Για ένα βραβείο που παλιότερα είχε ανάμεσα στους νικητές βιβλία όπως το Disgrace του Coetzee ή το Blind Assassin της Atwood, νομίζω ότι η φετινή λίστα είναι αν μη τι άλλο απογοητευτική (μπορείτε να δείτε τα βραβευμένα βιβλία από το 1969 έως σήμερα εδώ).

-          Διάβασα ένα διαμαντάκι από παλιά (ναι ξέρω, άργησα πολύ). Breakfast at Tiffany’s του Truman Capote. H ηρωίδα η Holy Golightly ακόμη κι αν δεν είχε γίνει ταινία, ακόμη κι αν δεν την είχε ενσαρκώσει η πανέμορφη Audrey Hepburn θα έμενε στο μυαλό μας, εμβληματική. Μερικοί μάλιστα έχουμε την τύχη να έχουμε μια Χόλυ στη ζωή μας ακόμη και σήμερα! (Alo Olga)

-          Διάβασα κι ένα μικρό βιβλιαράκι στα γαλλικά! Πρόκειτα για το Des histoires vrais της  Sophie Calle. Είμαι πολύ περήφανη για το κατόρθωμα μου γιατί είχα να διαβάσω γαλλικά από τότε που είχα δώσει εξετάσεις για το Σερτιφικά. Η συγγραφέας  είναι περισσότερο μια performance artist, ένα μείγμα συγγραφέα, φωτογράφου και conceptual artist.  Σε ένα από τα εγχειρήματα της ας πούμε, έγραψε μια σειρά από άρθρα σχετικά με τη ζωή ενός πραγματικού ανθρώπου που δεν είχε συναντήσει ποτέ. Είχε βρει τυχαία την τηλεφωνική του ατζέντα στον δρόμο και ενώ μεν την παρέδωσε δεν παρέλειψε να τη φωτοτυπήσει. Ακολούθως έπαιρνε τηλέφωνο τους φίλους του ανθρώπου και προσπάθησε να φτιάξει το πορτραίτο του μέσα από τις διηγήσεις τους. Ο κύριος Pierre Baudry δεν ενθουσιάστηκε όπως καταλαβαίνετε και  απαίτησε να δημοσιευτεί μια γυμνή φωτογραφία της Καλ ως αντίποινα γι αυτό που θεώρησε καταπάτηση της ιδιωτικής του ζωής. Η Καλ, φυσικά δεν ενοχλήθηκε καθόλου. Ίσως έχετε ακούσει ξανά για την Καλ γιατί ζήτησε από τον Πωλ Ώστερ να φτιάξει μια ηρωίδα την οποία μετά η ίδια θα προσπαθούσε να υποδυθεί. Η Μαρία του βιβλίου Λεβιάθαν βασίζεται στην προσωπικότητα της Καλ και η ίδια έφτιαξε τα γλυπτά που περιγράφονται στο βιβλίο (αφού διάβασε γι αυτά). Αυτό το παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας γοητεύει την Καλ (και εμάς) και είναι το κέντρο του έργου της. Όσοι ζείτε στην Αθήνα μπορείτε μάλιστα να δείτε έργα της στο Άλσος Παγκρατίου (και κάνοντας μια έρευνα στο διαδίκτυο για πράγματα σχετικά με τη Σοφί Καλ μόλις θυμήθηκα που είχα διαβάσει πρώτη φορά γι αυτήν: merci Athinaios!)

-          Αυτά τα λίγα προς το παρόν. Ευχαριστώ πολύ τη φίλη μου, συνάδελφο και γειτόνισσα Jennifer που με παρακίνησε να γράψω πάλι!

Και τώρα υπάρχει και το scoop.it που ουσιαστικά μας αφήνει να γίνουμε οι επιμελητές που πάντα θέλαμε, να φτιάξουμε το περιοδικό που μας αρέσει και αποτελείται από άρθρα άλλων! Το δικό μου θέμα είναι τα βιβλία, φυσικά, συλλέγω διάφορα άρθρα που μου αρέσουν από ελληνικό και ξένο τύπο και κάθε μέρα η ύλη ανανεώνεται. Ρίξτε μια ματιά!

Bibliophilia Galore

Το Netherland είναι γραμμένο από ένα Ευρωπαίο μεν αλλά με το ύφος του ανθρώπου που η διαμονή στη Νέα Υόρκη τον έχει αλλάξει για πάντα. Εδώ θα βρείτε το σύνδεσμο για το άρθρο της Ελευθεροτυπίας που αναφέρω στο βίντεο. Κι αν πατήσετε εδώ μια σύντομη παρουσίαση του βιβλίου.

Predictably enough for an obsessive bibliophile like myself I had downloaded , exchanged, bought enough e-books to last me for a life, even before the Kindle had arrived. It took a very short while to learn how to work with it. It is one of the few times when all the publicity hype is true and it is a marvelous piece of equipment to work with it. Very easy to buy books from amazon, I also suggest you download Calibre which is an excellent little piece of software to help you organize your books and articles. PDFs are readable but they aren’t my favourite kind of file because the fonts come out very small. So we all set for a holiday full of reading without the extra weight.

So here are the pros:

-Light, light, super light. And cool. Here in Greece they are still a novelty and people are looking at you somewhat strangely when you read one of those on the queue to pay the electricity bill. But on second thoughts people look at you strangely when you read a conventional book as well.

-Quantity. Never again worry if the book you took with you on your holiday is not what you had hoped for. I’m not sure if it can really hold 3,500 books (I very much doubt it if they are books like the Infinite Jest with its 1600 pages) but I’m sure you’ll never be short of books. Ever.

- Readability. The digital ink is indeed very readable and comfortable for the eyes. It doesn’t feel like reading from a screen at all.

- Connectivity. In case you are short of any other devices and you desperately need your daily dose of internet it also works as a simple tablet, with a black and white screen, however.  But you would have to be desperate, I repeat.

And the cons?

Well, I have to admit there are some. First of all after years of using these simple devices called books, you know the ones with the paper pages, I just can’t get over the feeling I don’t know  whereabouts  in the book I am. OK, there is a note that says, 15% or 56% but this matters little when you actually want to see how many pages to the end of the chapter so you can turn the light off. Not to mention the fact that reading the (infamous) Infinite Jest, I thought there was something seriously wrong with my Kindle cause I was stuck to two percent for days. I read and I read and still 2 percent. Then I decided to check the number of pages. Then I relaxed. So you don’t actually get the feel of the book. Is it big? Is it thin? Are chapters few and sparse? Are they one-page-long? That’s a drawback to me.

But most of all, as I said before, Kindles are excellent for some kind of books, and documents, for travelling and all but they will never be good enough for any kind of illustrated book. Children’s books? Forget them. Actually what prompted me to finish this post today was reading about one Taschen book that I’ve just seen and started drooling for!

My friend Ken mentioned somewhere in FB that he wouldn’t change his paperbacks with an e-book because books are really great conversation starters. This journalist seems to agree as well. I must admit too, that I would terribly miss this diversity if everyone read e-books. (From the FlickR group Reading in public)

I don’t regret buying it of course. If nothing else, my bag is much lighter these days. People argue whether its strong point is the battery (which really lasts very loooooong) or its screen which is very relaxing. In my opinion its strong point is convenience. The fact you carry with you so many books any time and you can refer back to them and you can access your notes easily. But of course what this does to our memory in the long term is another issue and maybe another blogpost.  For the moment I’ll just try to find some space for the books I brought back from my parents’ house.

(Για τους Έλληνες αναγνώστες, δύο ακόμη αρθράκια από ανθρώπους που πρόσφατα αγόρασαν το δικό τους Κιντλ)

- #2 βδομάδες με το Κιντλ 

- Η μέχρι τώρα εμπειρία μου με το Κιντλ 3 

Έχω ξαναγράψει για τον Πωλ Ώστερ και πώς ξεκίνησα να τον διαβάζω. Έγινε αγαπημένος μου όταν ήμουν αρκετά πιο μικρή , όταν τα κείμενα που είχα διαβάσει στα Αγγλικά ήταν ελάχιστα. Τώρα είμαι 39 χρονών (σχεδόν) και οι υπαρξιακές κρίσεις είναι βαθύτερες και οδυνηρότερες. Ο Ώστερ ξέρει ακόμη να γράφει μια ωραία ιστορία και να πλέκει τις ζωές των ανθρώπων, αλλά δε με συγκινεί και τόσο.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μάλιστα η χαρά του βιβλιοφάγου, γιατί έχει ήρωα ένα πληγωμένο νέο που του αρέσει να διαβάζει και να βγάζει φωτογραφίες, βρίθει αναφορών σε άλλους συγγραφείς, κυρίως σε νεκρούς συγγραφείς, οι υπόλοιποι ήρωες είναι είτε  εκδότες, είτε συγγραφείς, είτε φιλόλογοι. Όσοι δε διαβάζουν είναι κάπως ρηχοί σε αυτό το βιβλίο ή απλώς κακοί, ή απλώς καμένοι.  Αλλά παρόλο το ενδιαφέρον πλαίσιο και τον αξιέραστο ήρωα (είναι ψηλός, μεγαλόσωμος, διαβάζει συνέχεια και συγκινείται από μια καλή ιστορία, ξέρει ποιος είναι ο Μίλτον – τι άλλο να ζητήσει μια κοπέλα) το βιβλίο είναι επίπεδο, δεν καταφέρνει να απογειωθεί.

Σκέφτομαι μήπως είμαι άδικη με το βιβλίο. Είναι μια καλογραμμένη ιστορία, με πολλά από τα χαρακτηριστικά του Ώστερ, όπως την αγάπη για το μπέιζμπολ και τους πληγωμένους άνδρες, τη Νέα Υόρκη στο φόντο (αν και έχει και λίγο από Φλόριδα το συγκεκριμένο), οικογενειακά μυστικά που ταλαιπωρούν τους ήρωες. Αλλά αυτό που με ενόχλησε είναι ότι σε ένα τόσο μικρό βιβλίο (μόλις 220 σελίδες) μας γνωρίζει τουλάχιστον 4 επιπλέον του βασικού χαρακτήρες οι οποίοι μένουν ασκιαγράφητοι σε μεγάλο βαθμό. Η ιστορία της Ellen Brice ας πούμε είναι τουλάχιστον μισή. Ούτε καν μισή. Και τελειώνει με ένα τόσο στερεοτυπικό τρόπο λες και τα προβλήματα των ανθρώπων λύνονται αν αρχίσεις να φοράς κραγιόν και κόψεις τα μαλλιά σου. (Trust me, κόβω τα μαλλιά μου κάθε μήνα).  Ε, να κάτι τέτοια με ενόχλησαν και τα θεώρησα ευκολίες από μέρους του συγγραφέα.

Τώρα αυτό που μένει να ανακαλύψω, είναι αν ο Ώστερ ήταν πάντα έτσι, ή αν εγώ απλώς μεγάλωσα και θέλω κάτι παραπάνω.

Κι εδώ μια μάλλον θετική κριτική από τους New York Times 

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια κριτική με την οποία συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό από τον Indepedent