Fiction by Anna Varna
Εδώ θα βρείτε πράγματα που έχω φανταστεί και έχω βγάλει από το κεφάλι μου.
1.
Είμαι στο σούπερ μάρκετ και γεμίζω το καλαθάκι μου. Σε κάποιο διάδρομο περνάω μπροστά από δύο άντρες, γύρω στα 40, που έχουν μια πολύ σοβαρή συζήτηση.
- Μα το ζήτημα δεν είναι ότι δε με έβαλε να παίξω (όπως θα δείτε, αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα) αλλά ότι παίξαμε χάλια. Και άκου να δεις Στέλιο, εγώ δεν είμαι παιδάκι να κοροϊδεύω, ήρθα για να παίξω και δεν έπαιξα.
- Ναι, βρε παιδί μου αλλά, δεν έχει κάτι μαζί σου ο κόατς, απλά δεν έτυχε.
Εγώ εν τω μεταξύ συνεχίζω τα ψώνια μου και πηγαίνω σε άλλο διάδρομο. Μετά από λίγο και ενώ περιμένω στην ουρά των τυριών, έρχονται και αυτοί και συνεχίζουν τη συζήτηση τους με το ίδιο πάθος. Ο ένας κρατάει και μια κονσέρβα τόνου στο χέρι και καθώς προσπαθεί να πείσει τον άλλο, χειρονομεί και έχω μια ανησυχία ότι μπορεί να του φύγει η κονσέρβα και να χτυπήσουν.
- Ναι, αλλά θέλω να σου πω να ξανάρθεις και σίγουρα θα σε βάλει να παίξεις ο Γιώργος.
- Λες; Αλλά εγώ είμαι σοβαρός άνθρωπος. Δε μπορώ να έρχομαι εκεί και να με κοροϊδεύει ο κάθε άσχετος που δεν ξέρει ούτε μια ομάδα να στήσει, και να χάνουμε κιόλας.
Τώρα η κατάσταση έχει αρχίσει να με ιντριγκάρει και παρακολουθώ χωρίς να θέλω, τους κοιτάζω διακριτικά, προσπαθώντας να μη με πάρουν είδηση, όταν το βλέμμα τους πέφτει προς το μέρος μου κάνω ότι κοιτάζω τις ετικέτες των αλλαντικών.
Συνεχίζω τα ψώνια μου και τους πετυχαίνω και στους τελευταίους διαδρόμους, ο ένας πάντα προηγείται και ο άλλος κάπως σαν να τον κυνηγάει. Το θέμα με διασκεδάζει αφάνταστα γιατί τους νιώθω σαν δυο μικρά παιδιά που μαλώνουν στο διάλειμμα. Δε μπορώ να πιστέψω ότι τόση ώρα συζητάνε για το ίδιο θέμα και ότι έχουν πωρωθεί τόσο πολύ για το ποιος θα μπει να παίξει σε ένα αγώνα ποδοσφαίρου 5×5. Εκεί καθώς είμαστε στο διάδρομο με τα αναψυκτικά νομίζω ότι με αντιλαμβάνονται που τους κοιτάζω και τους ακούω απροκάλυπτα πια.
- Εγώ νομίζω ότι πρέπει να έρθεις σε ακόμη έναν αγώνα τουλάχιστον.
- Δεν ξέρω θα το σκεφτώ, αλλά κοίτα μας πήρανε είδηση και μας ακούνε.
Τους χαμογελάω με το πιο αστραφτερό μου χαμόγελο, και τους πλησιάζω.
- Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση αν δε σας πειράζει: Πείτε μου σας παρακαλώ πόσο καιρό έχετε να γαμήσετε;
Πριν προλάβουν να κλείσουν το στόμα τους έχω πάρει το καλαθάκι μου και κατευθύνομαι προς το ταμείο. Ανοίγω το βήμα μου και δεν κοιτάζω πίσω μου. Στο ταμείο ουρά. Το βλέμμα μου δε φεύγει από τα πράγματα που ακουμπάω στον ιμάντα. Όταν φτάνω στο τέλος κι ενώ ανοίγω το πορτοφόλι για να πληρώσω νιώθω ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο. Γυρίζω και βλέπω τον ένα από τους δύο, το «σοβαρό άνθρωπο». Ανησυχώ κάπως, ελπίζω να μην είναι βίαιος. Έχει ένα λυπημένο ύφος. Με σιγανή φωνή μου λέει:
- Τρεις μήνες, δυο βδομάδες και μια μέρα.
Μαρτίου 4, 2008 σε 2:42 μμ |
Η (κεφαλαίο) ατάκα!
Μαρτίου 4, 2008 σε 4:11 μμ |
Της αφηγήτριας ή του άντρα;
Μαΐου 21, 2008 σε 11:50 πμ |
Ευχαριστούμε Άννα που μας διαφώτισες για την [ευθέως ανάλογη] σχέση ποδοσφαίρου και δυσκολίας ανεύρεσης ερωτικού συντρόφου. Δεν το ξερα, υπόσχομαι: από δω και πέρα μόνο μπουκκρόσινγκ για να γαμιέμαι σαν τη Τζένα Τζέιμσον. Επίσης για τις συμβουλές σου προς την μαθητιώσα νεολαία: Να μην τσακώνονται στο διάλειμμα, αλλιώς θα καταλήξουν να τους περιγελά κάποια βιβλιόφιλη κυριούλα στην ουρά των τυριών του σουπερμάρκετ. Επίσης για τις χαρακτηρολογικού τύπου επιδράσεις που ασκεί μια τριμηνία αποχής απ’ το σεξ. Τέλος για το πόσο άνετοι και γαμάτοι είναι όσοι ασχολούνται με τα σοβαρά πράγματα στη ζωή (με το να διαφημίζουν – ας πούμε – τα κόμπλεξ τους στο βλογ τους, σα να ‘ταν περισπούδαστες σοφίες) ενώ για μας τους υπόλοιπους τι απομένει; Ενα απολογητικό χτύπημα στον ώμο κι ένα θλιμμένο αυτομαστίγωμα, εκεί, μπροστά στον ιμάντα του ταμείου.
Μ’ έβαλες σε βαθιές σκέψεις.
Μαΐου 21, 2008 σε 12:13 μμ |
με όλο το θάρρος που μου δίνει το κείμενό σου άννα, εσύ από πότε έχεις να γαμήσεις;
Μαΐου 21, 2008 σε 1:19 μμ |
Ευχαριστώ κι εγώ που ανησυχείτε για μένα και με νοιάζεστε. Να’στε καλά.
Μαΐου 21, 2008 σε 2:17 μμ |
Αννα, τόσο γρήγορα μας εγκαταλείπεις; Κάτσε λίγο, σου ‘χω και γω μια ιστορία απ’ το σουπερμάρκετ.
Στεκόμουν που λέτε στην ουρά, στα αλλαντικά, για να ψωνίσω το αγαπημένο μου χαμόν σεράνο. Εχουμε και τελικό τσάμπιονς λιγκ βλέπετε, τι, με ξηροκάρπια θα τη βγάλουμε;
Εκεί λοιπόν που περίμενα, αθέλητα κρυφάκουσα τη συζήτηση δυο γυναικών που περίμεναν μπροστά μου.
Λέει η πρώτη:
-Δεν ξαναπατάω στο σπίτι του αυτουνού. Είναι απολίτιστος, κρύος, σουρουκλεμές. Ακούς εκεί να πει *ρεαλιστή* τον Αλβάρο Μούτις! Ρεαλιστής! Αν είναι ποτέ δυνατόν!
-Βρε καρδιά μου, απαντά η άλλη, δίκιο έχεις, αλλά μην είσαι τόσο αυστηρή. Πρώτον είναι καλός μας φίλος και δεύτερον, μην ξεχνάς ότι ο Μούτις για χρόνια ήταν μάνατζερ σ’ εταιρείες πετρελαίου. Αυτά τα πράγματα, όπως και να ‘χει, βγαίνουν στη γραφή.
-Χα! βγαίνουν στη γραφή! (ενόσω τα λεγε αυτά κράδαινε απειλητικά ένα πακέτο κόκο κοπς. Ωρα είναι – σκέφτομαι- ν’ ανοίξει το κόκο κοπς και να γεμίσουμε σοκολατένια ρύζια. Ησαία χόρευε που λένε, αλλά στο πιο ψυχεδελικό.) Αγάπη μου, τον εξπρεσσιονισμό δεν τον έχεις ποτέ σου ακούσει;;;
-Μα…
-Οχι μα! Οχι ΜΑ σε μένα! Ο άθλιος, ο μασκαράς, ούτε το “Τραμπ Στήμερ” δεν έκατσε να διαβάσει. Το παράτησε στην μέση, λέει, και . Τελειώσαμε σου λέω και στο σπίτι του δεν ξαναπατάω.
Καθώς εκτυλίσσονταν αυτά, οι βιβλιόφιλες κυρίες ψωνίζανε το φουαντρέ τους. Το χαμόν μου δυστυχώς είχε τελειώσει. “Αφού εκτιμάτε τις φινετσάτες γεύσεις, σας προτείνω αυτό το εκλεκτό σουτζούκι” μου αντιπρότεινε ο [εμφανέστατα αδαής] υπάλληλος. Εφυγα συνοφρυωμένος, αλλά ως εκ θαύματος, ξαναβρήκα τις κοπέλες στο γνωστό ιμάντα.
Ο διαξιφισμός συνεχίζονταν. Δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο. Χτύπησα απολογητικά τον ώμο της μιας και τους είπα:
-Κυρίες μου, πέραν του γεγονότος ότι *όντως* η πένα του Αλβάρο Μούτις είναι πένα ρεαλιστή, μήπως θα σας ενδιέφερε να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ παρέα; Εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ψυχικής σας ισορροπίας. *Ιδού*, αγόρασα και βαρελάκι Χάινεκεν.
Με κοίταξαν έκπληκτες. Χαμογέλασα, και κούνησα το βαρελάκι μου για να τις δελεάσω. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, κι έπειτα έφυγαν μισοσπρώχνοντας η μια την άλλη.
Και κάπως έτσι, η μία νύχτα αγαμίας έγινε …δύο.
Ιουνίου 2, 2008 σε 2:16 πμ |
αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τα μπλογκ.Πετυχαίνεις ενίοτε τέτοιες μπούρδες που λες ρε γμτ τι καλύτερα που θα ήταν να μην το είχες διαβάσει..!
Άσε που αυτός ο φετιχισμός με τα βιβία και την κουλτούρα είναι εντελώς,μα εντελώς άρρωστος.
Ιουλίου 21, 2008 σε 4:33 πμ |
Ήταν τουλάχιστον γυμνασμένοι και εμφανήσιμοι ή τσάμπα το 5Χ5 και δικαιολογημένη η αγαμία;
Ιουλίου 21, 2008 σε 4:34 πμ |
… εμφανισιμοι… (διόρθωσις)
Αυγούστου 3, 2008 σε 6:56 μμ |
ξέρετε οποιεσδήποτε πληροφορίες για αυτό το θέμα σε άλλες γλώσσες;
Οκτωβρίου 14, 2008 σε 11:17 μμ |
ο φετιχισμός με τα βιβλία και την κουλτούρα είναι άρρωστος;
με ποιο κριτήριο;
το δικό σου;
δλδ αν εσύ έχεις φετίχ με τα τις αντρικές πλάτες, με τα ψηλά τακούνια ή τα ακριβά αμάξια και εγώ δε τα θεωρώ σημαντικά πρέπει να σε πω άρρωστη;
ή μήπως επιφανειακή;
Οκτωβρίου 13, 2009 σε 4:38 μμ |
Ατυχές το συγκεκριμένο σου κείμενο. Ελπίζω να το έχεις καταλάβει και καλύτερα να το αποσύρεις, το μπλογκ σου είναι πολύ καλύτερο από αυτό το κείμενο. Στο λέω με εκτίμηση.
“Τα μεγάλα μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια συζητούν γεγονότα και τα μικρά συζητούν για τις υποθέσεις των άλλων…”