Σχόλια στο Fiction by Anna Varna

Από: thomas

thomas — Tue, 13 Oct 2009 14:38:06 +0000

Ατυχές το συγκεκριμένο σου κείμενο. Ελπίζω να το έχεις καταλάβει και καλύτερα να το αποσύρεις, το μπλογκ σου είναι πολύ καλύτερο από αυτό το κείμενο. Στο λέω με εκτίμηση.

“Τα μεγάλα μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια συζητούν γεγονότα και τα μικρά συζητούν για τις υποθέσεις των άλλων…”

Από: ελένη

ελένη — Tue, 14 Oct 2008 21:17:19 +0000

ο φετιχισμός με τα βιβλία και την κουλτούρα είναι άρρωστος;
με ποιο κριτήριο;
το δικό σου;
δλδ αν εσύ έχεις φετίχ με τα τις αντρικές πλάτες, με τα ψηλά τακούνια ή τα ακριβά αμάξια και εγώ δε τα θεωρώ σημαντικά πρέπει να σε πω άρρωστη;
ή μήπως επιφανειακή;

Από: dil okulu

dil okulu — Sun, 03 Aug 2008 16:56:01 +0000

ξέρετε οποιεσδήποτε πληροφορίες για αυτό το θέμα σε άλλες γλώσσες;

Από: Penny

Penny — Mon, 21 Jul 2008 02:34:47 +0000

… εμφανισιμοι… (διόρθωσις)

Από: Penny

Penny — Mon, 21 Jul 2008 02:33:54 +0000

Ήταν τουλάχιστον γυμνασμένοι και εμφανήσιμοι ή τσάμπα το 5Χ5 και δικαιολογημένη η αγαμία;

Από: νικη

νικη — Mon, 02 Jun 2008 00:16:58 +0000

αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τα μπλογκ.Πετυχαίνεις ενίοτε τέτοιες μπούρδες που λες ρε γμτ τι καλύτερα που θα ήταν να μην το είχες διαβάσει..!
Άσε που αυτός ο φετιχισμός με τα βιβία και την κουλτούρα είναι εντελώς,μα εντελώς άρρωστος.

Από: ο έχων μέρες δυο αγαμίας να μου δώσει την μία

ο έχων μέρες δυο αγαμίας να μου δώσει την μία — Wed, 21 May 2008 12:17:28 +0000

Αννα, τόσο γρήγορα μας εγκαταλείπεις; Κάτσε λίγο, σου ‘χω και γω μια ιστορία απ’ το σουπερμάρκετ.

Στεκόμουν που λέτε στην ουρά, στα αλλαντικά, για να ψωνίσω το αγαπημένο μου χαμόν σεράνο. Εχουμε και τελικό τσάμπιονς λιγκ βλέπετε, τι, με ξηροκάρπια θα τη βγάλουμε;
Εκεί λοιπόν που περίμενα, αθέλητα κρυφάκουσα τη συζήτηση δυο γυναικών που περίμεναν μπροστά μου.
Λέει η πρώτη:
-Δεν ξαναπατάω στο σπίτι του αυτουνού. Είναι απολίτιστος, κρύος, σουρουκλεμές. Ακούς εκεί να πει *ρεαλιστή* τον Αλβάρο Μούτις! Ρεαλιστής! Αν είναι ποτέ δυνατόν!
-Βρε καρδιά μου, απαντά η άλλη, δίκιο έχεις, αλλά μην είσαι τόσο αυστηρή. Πρώτον είναι καλός μας φίλος και δεύτερον, μην ξεχνάς ότι ο Μούτις για χρόνια ήταν μάνατζερ σ’ εταιρείες πετρελαίου. Αυτά τα πράγματα, όπως και να ‘χει, βγαίνουν στη γραφή.
-Χα! βγαίνουν στη γραφή! (ενόσω τα λεγε αυτά κράδαινε απειλητικά ένα πακέτο κόκο κοπς. Ωρα είναι – σκέφτομαι- ν’ ανοίξει το κόκο κοπς και να γεμίσουμε σοκολατένια ρύζια. Ησαία χόρευε που λένε, αλλά στο πιο ψυχεδελικό.) Αγάπη μου, τον εξπρεσσιονισμό δεν τον έχεις ποτέ σου ακούσει;;;
-Μα…
-Οχι μα! Οχι ΜΑ σε μένα! Ο άθλιος, ο μασκαράς, ούτε το “Τραμπ Στήμερ” δεν έκατσε να διαβάσει. Το παράτησε στην μέση, λέει, και . Τελειώσαμε σου λέω και στο σπίτι του δεν ξαναπατάω.

Καθώς εκτυλίσσονταν αυτά, οι βιβλιόφιλες κυρίες ψωνίζανε το φουαντρέ τους. Το χαμόν μου δυστυχώς είχε τελειώσει. “Αφού εκτιμάτε τις φινετσάτες γεύσεις, σας προτείνω αυτό το εκλεκτό σουτζούκι” μου αντιπρότεινε ο [εμφανέστατα αδαής] υπάλληλος. Εφυγα συνοφρυωμένος, αλλά ως εκ θαύματος, ξαναβρήκα τις κοπέλες στο γνωστό ιμάντα.
Ο διαξιφισμός συνεχίζονταν. Δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο. Χτύπησα απολογητικά τον ώμο της μιας και τους είπα:
-Κυρίες μου, πέραν του γεγονότος ότι *όντως* η πένα του Αλβάρο Μούτις είναι πένα ρεαλιστή, μήπως θα σας ενδιέφερε να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ παρέα; Εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ψυχικής σας ισορροπίας. *Ιδού*, αγόρασα και βαρελάκι Χάινεκεν.

Με κοίταξαν έκπληκτες. Χαμογέλασα, και κούνησα το βαρελάκι μου για να τις δελεάσω. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, κι έπειτα έφυγαν μισοσπρώχνοντας η μια την άλλη.

Και κάπως έτσι, η μία νύχτα αγαμίας έγινε …δύο.

Από: annabooklover

annabooklover — Wed, 21 May 2008 11:19:24 +0000

Ευχαριστώ κι εγώ που ανησυχείτε για μένα και με νοιάζεστε. Να’στε καλά.

Από: ελευθερία θαλασσινίδου

ελευθερία θαλασσινίδου — Wed, 21 May 2008 10:13:15 +0000

με όλο το θάρρος που μου δίνει το κείμενό σου άννα, εσύ από πότε έχεις να γαμήσεις;

Από: εγώ που έχω να γαμήσω (1) μία μέρα, να πω την άποψη μου;

εγώ που έχω να γαμήσω (1) μία μέρα, να πω την άποψη μου; — Wed, 21 May 2008 09:50:42 +0000

Ευχαριστούμε Άννα που μας διαφώτισες για την [ευθέως ανάλογη] σχέση ποδοσφαίρου και δυσκολίας ανεύρεσης ερωτικού συντρόφου. Δεν το ξερα, υπόσχομαι: από δω και πέρα μόνο μπουκκρόσινγκ για να γαμιέμαι σαν τη Τζένα Τζέιμσον. Επίσης για τις συμβουλές σου προς την μαθητιώσα νεολαία: Να μην τσακώνονται στο διάλειμμα, αλλιώς θα καταλήξουν να τους περιγελά κάποια βιβλιόφιλη κυριούλα στην ουρά των τυριών του σουπερμάρκετ. Επίσης για τις χαρακτηρολογικού τύπου επιδράσεις που ασκεί μια τριμηνία αποχής απ’ το σεξ. Τέλος για το πόσο άνετοι και γαμάτοι είναι όσοι ασχολούνται με τα σοβαρά πράγματα στη ζωή (με το να διαφημίζουν – ας πούμε – τα κόμπλεξ τους στο βλογ τους, σα να ‘ταν περισπούδαστες σοφίες) ενώ για μας τους υπόλοιπους τι απομένει; Ενα απολογητικό χτύπημα στον ώμο κι ένα θλιμμένο αυτομαστίγωμα, εκεί, μπροστά στον ιμάντα του ταμείου.

Μ’ έβαλες σε βαθιές σκέψεις.